“มีข่าวหรือยัง?” ประมุขตระกูลอู๋ขว้างถ้วยชาลงพื้นอย่างแรง แล้วเอ่ยถามเสียงดุดัน
พ่อบ้านส่ายหน้า “เรียนประมุข ยังไม่มีข่าวคุณชายใหญ่ขอรับ”
“ลูกอกตัญญู! จงปล่อยข่าวออกไป หากวันนี้เขาไม่กลับมา ก็ขุดหลุมศพมารดาเขาเสีย แล้วปล่อยกระดูกของนางให้ตากแดดตากลมอยู่กลางทุ่งร้าง”
แววชั่วร้ายวูบผ่านดวงตาของประมุขตระกูลอู๋
พ่อบ้านลังเลเล็กน้อย “แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ ทำตามที่ข้าสั่ง” ประมุขตระกูลอู๋ตัดบทเสียงเย็น
พ่อบ้านทำท่าจะพูดแล้วหยุด สุดท้ายก็หมุนตัวจากไป
ประมุขตระกูลอู๋กล่าวเสียงเย็น “อูชิง ชาตินี้เจ้าอย่าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือข้า!”
“คนมา ไปจวนองค์ชายใหญ่ แจ้งคุณหนูใหญ่ให้กลับมาเมื่อมีเวลา”
คนที่รับคำสั่งเพิ่งจากไป รถม้าคันหนึ่งก็จอดลงหน้าประตูจวนตระกูลอู๋
หญิงสาวงดงามวัยเยาว์ลงจากรถม้า โดยมีสาวใช้ประคอง
“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว รีบไปแจ้งประมุขให้ทราบข่าวดี!”
บ่าวเฝ้าประตูเห็นคุณหนูใหญ่ตระกูลอู๋ ก็รีบประจบประแจงเต็มใบหน้า
คุณหนูใหญ่ตระกูลอู๋ก้าวเข้าไปในจวน สีหน้าเย็นชา “ท่านพ่ออยู่ที่ใด?”
“ประมุขอยู่ที่ห้องหนังสือ คุณหนูใหญ่โปรดระวังทางขอรับ”
บ่าวก้มศีรษะประจบประแจง พลางนำทางคุณหนูใหญ่ตระกูลอู๋
ไม่นานนัก คุณหนูใหญ่ตระกูลอู๋ก็นั่งประจันหน้ากับประมุขตระกูลอู๋
“จิ่นเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงกลับมา? เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
คนที่เขาส่งไปแจ้งข่าวเพิ่งออกเดินทาง คาดว่ายังไปไม่ถึงจวนองค์ชายใหญ่ นางก็กลับมาเสียแล้ว
เห็นได้ชัดว่าคงไม่พบคน เช่นนั้นจิ่นเอ๋อร์กลับมาในยามนี้ ย่อมต้องมีเรื่องสำคัญ