ภายในคุกของกรมพระอาญาสิทธิ์อันมืดมิดชื้นแฉะ เต็มไปด้วยแมลงและหนู ร่างบอบบางอ่อนแอร่างหนึ่งกอดเข่าขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง สั่นเทาไปทั้งร่าง
ทันใดนั้น ประตูห้องขังก็ถูกเปิดออก
ชายหน้าตาเหี้ยมเกรียมผู้หนึ่งเดินยิ้มเยาะเข้ามา แส้ในมือพลันคล้องเข้าที่ลำคอของหญิงสาวในห้องขัง...
“ไปตายเสีย!”
ชายผู้นั้นยิ้มเยาะ พลางออกแรงรัดแส้ในมือแน่นขึ้น
“ช่วยข้าด้วย...”
หญิงสาวดิ้นรนส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
ชายผู้นั้นกล่าวพลางยิ้มเยาะ “คนไร้ค่าอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์อยู่ในองค์กรต่อไป”
“องค์กร?”
หญิงสาวที่กำลังดิ้นรนสุดชีวิตอยู่ในมือชายผู้นั้นพลันหยุดนิ่ง
“เจ้า... อ๊าก...”
ชายผู้นั้นเพิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ วินาทีถัดมาก็รู้สึกฟ้าดินหมุนคว้าง
เมื่อได้สติ เขาก็นอนอยู่บนพื้นแล้ว ทั้งยังมีดาบยาวเล่มหนึ่งที่ส่องประกายเย็นเยียบจ่ออยู่ตรงลำคอ
“เจ้าไม่ใช่อวิ๋นเหวินเจีย!”
ชายผู้นั้นมองหญิงสาวที่ถือดาบยาวชี้มาทางตนอย่างตื่นตะลึง
ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าอวิ๋นเหวินเจีย คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอวิ๋น แม้จะเกิดในตระกูลแม่ทัพ แต่ไม่เคยฝึกยุทธ์มาก่อน
ทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับมีฝีมือยอดเยี่ยม มิใช่สตรีอ่อนแออย่างคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอวิ๋นอย่างแน่นอน
“นางย่อมไม่ใช่อวิ๋นเหวินเจียอยู่แล้ว”
“ประหลาดใจหรือไม่? คาดไม่ถึงใช่หรือไม่?”
เสียงเล็กนุ่มนิ่มเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ชายผู้นั้นหันไปมอง ก็เห็นร่างเล็กจ้อยร่าเริงกำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย
ด้านหลังนางมีผู้คุมหลายคนยกโต๊ะกับเก้าอี้ตามมา