“ชิงอู๋” จิ่วจิ่วรีบก้าวเข้าไป ควักยาถอนพิษจากถุงหอมแล้วป้อนใส่ปากชิงอู๋
ทว่าชิงอู๋หมดสติไปแล้ว ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ริมฝีปากและใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง
จิ่วจิ่วถอนหายใจ บอกให้ระวังแล้วแท้ ๆ
กว่าจะมาถึงที่นี่ได้แทบตาย แต่กลับยังสืบหาอะไรไม่ได้สักอย่างก็ต้องไปเสียแล้ว ช่างไม่เต็มใจเอาเสียเลย
จะให้นางมองดูชิงอู๋ตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร!
ชิงอู๋เป็นคนที่นางใช้งานได้ถนัดมือที่สุดในยามนี้ หากเขาตายไป นางจะไปหาบ่าวรับใช้ที่รู้ใจนางถึงเพียงนี้จากที่ใดอีก?
ส่วนที่นี่ คงต้องรอโอกาสคราวหน้าค่อยกลับมา
จิ่วจิ่วลากชิงอู๋ออกจากทางลับ
มีนกที่โจวเสวียยินเลี้ยงไว้ช่วยจิ่วจิ่วเฝ้าระวัง นางจึงลากชิงอู๋ที่หมดสติออกจากพระตำหนักอิ่งเสวี่ยได้อย่างง่ายดาย
เมื่อกลับถึงตำหนักบูรพา จิ่วจิ่วก็โยนชิงอู๋ลงตรงหน้าสิงโตเฒ่า
สิงโตเฒ่าเห็นสภาพของชิงอู๋แล้วแทบกระโดดขึ้นมาด่าคน
“พวกเจ้าจะสงบกันสักหน่อยไม่ได้หรือ? คนก่อนยังรักษาไม่หาย ก็มีคนใหม่มาอีกแล้ว พวกเจ้าคิดจะทำให้กระดูกแก่ ๆ ของข้าหักโหมจนตายหรือไร?”
สิงโตเฒ่าโมโหจนโยนหวงเหลียนลงไปสองกำมือลงในยาที่เพิ่งจัดให้เซียวจิ่วเยวียน
ไม่เชื่อฟังกันนัก ก็ให้ขมตายไปเสียให้หมด!
ครู่ต่อมา เสียงคำรามของสิงโตเฒ่าก็ดังขึ้นอีก “บาดแผลภายนอกทั่วร่างของเขานี่เป็นมาอย่างไร? เจ้าไม่ได้ลากเขากลับมาจากพื้นหรอกกระมัง?”
“ของเหลือง ๆ นี่คืออะไร? อ้วก... เหตุใดบนตัวเขาถึงมีอุจจาระได้? อ๊าก... ข้าจะสู้กับพวกเจ้าให้ถึงที่สุด!”
จิ่วจิ่วรีบชิงวิ่งออกมาก่อนสิงโตเฒ่าจะอาละวาด ทั้งยังไม่ลืมปิดประตูให้เรียบร้อย