ฟ้าของตระกูลหรงกำลังจะถล่มแล้ว!
ไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูลหรง ป้ายทองอภัยโทษซึ่งฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานให้ กลับกลายเป็นกองอุจจาระสุนัขไปเสียได้
“ใครทำ? ไปสืบมา—”
หรงกั๋วกงกุมอก เลือดตีขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอจนแทบขาดใจ
คนอื่น ๆ ในตระกูลหรงต่างหน้าซีดเผือด
พ่อบ้านที่ได้รับคำสั่งให้ไปนำป้ายทองอภัยโทษมาคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น
“บะ...บ่าวชราก็ไม่ทราบ เหตุใดป้ายทองอภัยโทษจึงกลายเป็น...เป็นเช่นนี้ไปได้”
ตอนที่เขาวางป้ายทองอภัยโทษลงในกล่องผ้าไหม มันยังไม่เป็นเช่นนี้ชัด ๆ
ผู้ใดกันแน่คิดจะทำร้ายเขา?
“จุ๊ ๆ ๆ นี่หรือป้ายทองอภัยโทษของตระกูลหรงพวกเจ้า? เอ๊ะ ยังร้อน ๆ สดใหม่อยู่เลย รีบเลียสักสองคำตอนยังร้อนสิ!”
จิ่วจิ่วหัวเราะจนแทบน้ำตาไหล สีหน้าสะท้อนความสะใจอย่างไม่คิดปิดบัง
นางหัวเราะพลางกล่าว “กินเร็วเข้า อย่ามัวนิ่งสิ กินตอนยังร้อน ๆ”
กล่าวจบ นางก็หัวเราะจนกลิ้งไปมาอยู่บนเก้าอี้ มือทุบเก้าอี้ไม่หยุด
“ฮ่า ๆ ๆ...กินขี้หมา ฮ่า ๆ ๆ...คนตระกูลหรงกินขี้หมาร้อน ๆ ฮ่า ๆ ๆ...”
“เจ้า...เจ้า...พรวด!”
หรงกั๋วกงถูกจิ่วจิ่วหยามหลายครั้งจนเลือดลมปั่นป่วนอยู่ก่อนแล้ว
ยังถูกกระตุ้นด้วยเรื่องป้ายทองอภัยโทษกลายเป็นขี้หมาอย่างกะทันหันอีก
บัดนี้จิ่วจิ่วยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาเช่นนี้ หรงกั๋วกงจึงกระอักเลือดออกมาเพราะโทสะ
ภาพตรงหน้าดับวูบ เขาหมดสติลงในทันที
“ท่านกั๋วกง...”
“ท่านพ่อ!”
“ท่านปู่!”
คนตระกูลหรงร้องเรียกเสียงดังด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว
เห็นคนตระกูลหรงเสียใจถึงเพียงนี้ จิ่วจิ่วยิ่งหัวเราะอย่างเบิกบาน
“โอ้โฮ ตายแล้ว! ตั้งโต๊ะเลี้ยงได้แล้ว!” จิ่วจิ่วปรบมืออย่างร่าเริง