สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนข้างหู เฉินฝานพลันตัวแข็งทื่อ
「สามี?」
「อืม」
「ทำไมไม่พูดล่ะ?」
เฉินฝานมองนางแล้วกลืนน้ำลาย
「คำถามนี้มีหลุมพราง」
จีจิวเกอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
「หืม?」
「ตอบข้อไหนก็ผิดทั้งนั้น」
「ดูท่าสามีจะมีประสบการณ์มากนะ」
「……」
เฉินฝานรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองคงได้จบเห่จริง ๆ
คำถามนี้ตอบยากกว่าตอนฉินเยว่ชวนถามว่าเขายินดีรับตำแหน่งที่ปรึกษาหรือไม่เสียอีก
เฉินฝานสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำลังจะเอ่ยปาก จีจิวเกอก็หัวเราะขึ้นมาก่อน
「ฉันแค่ถามดู」
「สามีจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?」
เฉินฝาน「……」
เขาได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ
「สีหน้าเมื่อกี้ของเธอดูไม่เหมือนแค่ถามดูเลยนะ」
จีจิวเกอกะพริบตา
「แล้วสามีคิดว่าฉันควรทำสีหน้าแบบไหนล่ะ?」
「อย่างน้อยก็ไม่ใช่สีหน้าของคนที่กำลังจะกำจัดพวกนอกรีต」
「หืม?」
จีจิวเกอพยักหน้าเบา ๆ「ที่แท้สามีก็คิดว่าฉันจะกำจัดพวกนอกรีต」
เฉินฝานเงียบไป
เหมือนจะตกหลุมพรางอีกแล้ว
จริงด้วย
การใช้เหตุผลกับผู้หญิงเป็นเรื่องอันตรายที่สุด
โดยเฉพาะกับเซียนกระบี่
จีจิวเกอเดินไปที่ตู้ไม้ ข้างในมีเอกสารกองหนาอยู่หลายตั้ง บนโต๊ะยังมีแผนที่เก่าอีกหลายแผ่น ล้วนทิ้งร่องรอยของกาลเวลาไว้
เฉินฝานเดินไปยืนข้างนาง แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง
「เมื่อก่อนเรื่องต่าง ๆ ก็จัดการกันที่นี่」
จีจิวเกอมองสิ่งของเหล่านั้น ก่อนถามเสียงเบา
「เหนื่อยไหม?」
เฉินฝานชะงักไปครู่หนึ่ง
「ก็พอไหว」
จีจิวเกอมองเขาแวบหนึ่ง
「ทุกครั้งที่สามีบอกว่าพอไหว ปกติแล้วแปลว่าเหนื่อยมากจริง ๆ」