กลับถึงบ้าน เฉินฝานวางถุงช็อปปิงหลายใบลงกับพื้น ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟา
ช็อปปิงวันนี้เหนื่อยยิ่งกว่าตีบอสโลกสามตัวเสียอีก
อย่างน้อยบอสก็ไม่ลากเขาไปถามว่าเสื้อตัวนี้ใส่แล้วดูดีไหม
เฉินฝานเพิ่งจะหลับตาพักสักหน่อย โซฟาข้างตัวก็ยุบลงเล็กน้อย
จีจิวเกอถอดรองเท้าบูตสั้นแล้วนั่งลงข้างเขา เอนตัวตะแคงพาดเรียวขาทั้งสองข้างไว้บนตักเขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือยังถือโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมา
เฉินฝานก้มมอง
“ทำอะไร?”
จีจิวเกอไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“เหนื่อย”
“เหนื่อยแล้วมาพาดบนตัวฉันทำไม?”
“แบบนี้สบายดี”
เฉินฝานยื่นมือจะยกขาเธอลง
จีจิวเกอฉวยโอกาสคว้ามือเขาแล้วดึงไปตรงหน้าโทรศัพท์
“อันนี้ใช้ยังไง?”
“เธอนั่งดี ๆ ก่อน”
“ไม่เอา”
พูดจบเธอก็เอนซบเข้ามาในอ้อมแขนเฉินฝาน แผ่นหลังแนบกับอกเขา ก่อนจับนิ้วเขาจิ้มหน้าจอ
“สอนแบบนี้ก็ได้”
เฉินฝาน: “……”
เส้นผมยาวปอยหนึ่งปัดผ่านคาง ทำให้รู้สึกคันนิด ๆ
ความอบอุ่นจากร่างในอ้อมแขนที่ส่งผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ก็ชัดเจนเป็นพิเศษ
เฉินฝานก้มมองเธอ
เมื่อก่อนในเกม ทั้งคู่เคยกอดกัน เคยจูบกัน กระทั่งแต่งงานกันแล้ว แต่ตอนนี้ยังไงก็เป็นโลกความจริง
น้ำหนักในอ้อมแขน เส้นผมที่ปัดผ่านคาง รวมถึงความอบอุ่นที่แนบอยู่กับอก ล้วนคอยย้ำเตือนว่า ผู้หญิงคนนี้มาหาเขาถึงข้างกายจริง ๆ แล้ว
จู่ ๆ จีจิวเกอก็เงยหน้าขึ้น
“เหม่ออะไร?”
“ไม่มีอะไร”
เฉินฝานเบือนสายตาหนี
“เดี๋ยวสอนบันทึกเบอร์ก่อน ตรงนี้ใส่ชื่อกำกับ”
จีจิวเกอถาม “ชื่อกำกับคืออะไร?”
“ก็คือชื่อที่เธออยากใช้เรียกคนคนนี้”
จีจิวเกอพยักหน้า แล้วใช้นิ้วเคาะหน้าจอสองสามที
【สามี】
เปลือกตาเฉินฝานกระตุก “เปลี่ยนซะ”
“ทำไมล่ะ?”
“เขียนว่าเฉินฝาน”
จีจิวเกอหันหน้าเข้าหา ทั้งคู่ก็อยู่ใกล้กันมากอยู่แล้ว พอหันมาคราวนี้ปลายจมูกแทบจะชนกัน
“คุณไม่ใช่สามีฉันหรือ?”
“ใช่……”
“แล้วทำไมถึงเขียนแบบนี้ไม่ได้?”
เฉินฝานอ้าปากค้าง
แต่กลับหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้เลยสักข้อ
จีจิวเกอพอใจแล้วจึงหันกลับไป ก่อนหยิบโทรศัพท์ของเขามาอีกเครื่อง
“ทำอะไร?”
“ขอดูหน่อย”
เธอกดเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วก็หาเจออย่างรวดเร็ว