การเดิมพันซ้อนรุ่นสุดโหดเพิ่งตั้งขึ้นได้ไม่นาน ข้อความในแชตก็ยังไหลรัวไม่หยุด แต่บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดกลับเปลี่ยนไปแล้ว
ฮวาหม่านเฉิงเปิดศึกใส่ทันทีโดยไม่ลังเล:
“ไอ้แก่ ฟังให้ดีนะ ฉันดูวิดีโอต่อสู้ของหลิ่วหลิงเยียนมาไม่ต่ำกว่าพันรอบ ทั้งเส้นทางการเติบโต วิธีพลิกกระบวนท่า ไปจนถึงท่าทางที่เธอทำจนเคยชิน ฉันรู้ดียิ่งกว่าเจ้าตัวอีก”
เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ:
“ไม่มีอาจารย์ก็คือไม่มีอาจารย์! แล้วถ้าแกเคยเล่นเป่ยชางแล้วจะทำไม? เล่นมานานกว่าไม่ได้แปลว่าสายตาไม่บอดสักหน่อย!”
กูเจี้ยนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รอให้เขาพูดจบก่อนค่อยเอ่ยเนิบ ๆ:
“โดนเขาซ้อมตั้งกี่ครั้งยังตามเลียแข้งเลียขาอยู่เลย คำพูดของหมาเลียแข้งเลียขาขั้นสุดอย่างแก ถ้าเชื่อได้ละก็ จอมมารนรกโลกันตร์ยังกลายมาเป็นหลานฉันได้เลย”
หน้าฮวาหม่านเฉิงแดงก่ำ:
“ฉันทำวิจัยต่างหาก! การเข้าไปสังเกตยอดฝีมือในระยะประชิดเป็นวิธีที่เห็นชัดที่สุด!”
“หกปีหลังของเป่ยชาง แกออนไลน์กี่ครั้งกัน? อย่าเอาเรื่องเก่ามาแต่งให้ฉันฟัง!”
กูเจี้ยนหัวเราะเย็นชา:
“แกแค่รับไม่ได้ที่เธอมีอาจารย์ เพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้เป็นแม้แต่หมาเลียแข้งเลียขา!”
แทงใจดำได้อย่างแม่นยำ
ฮวาหม่านเฉิงเดือดพล่านทันที ถึงกับตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา:
“แกจะเลิกพูดเรื่องหมาเลียแข้งเลียขาได้ไหมวะ?!”
กูเจี้ยนเหลือบตามอง:
“ร้อนตัวแล้วสินะ”
ฮวาหม่านเฉิงยิ่งเดือดกว่าเดิม:
“ฉันแค่รู้สึกแทนหลิ่วหลิงเยียน! เธอฝ่าฟันมาถึงวันนี้ด้วยตัวเองแท้ ๆ แต่พวกแกกลับยัดเยียดอาจารย์ให้เธอ เหมือนกับว่ามีคนคอยสอนอยู่เบื้องหลัง! เธอไม่ต้องการหรอก!”
“ฉันยัดเยียดตรงไหน? เมื่อกี้คำพูดของจอมมารนรกโลกันตร์ แกไม่ได้ยินหรือไง? เขารู้เรื่องมากกว่าแกไม่ใช่หรือ?”
หล่างหยากับจิงหงสบตากันเงียบ ๆ แล้วขยับเก้าอี้ถอยหลังพร้อมกัน
ไม่จำเป็นต้องช่วยยุแล้ว
สองคนนี้จุดห้องถ่ายทอดสดให้ลุกเป็นไฟกันเองได้เลย
จิงหงกระซิบ:
“เราสองคนหมดประโยชน์แล้วหรือเปล่า?”
หล่างหยาก็กระซิบตอบ:
“ฉันว่าน่าจะเลิกงานได้แล้ว”
แชตหัวเราะกันจนแทบพ่นน้ำ
【ฮ่า ๆ ๆ ไม่ต้องแปลแล้ว!】
【ปากกูเจี้ยนร้ายชะมัด!】
【หน้าฮวาหม่านเฉิงม่วงไปหมดแล้ว!】
【โต๊ะผู้บรรยายทะเลาะกันเอง สนุกกว่าดูต่อสู้อีก!】