【กำหนดกลับของผู้มาถึงใกล้จะมาถึงแล้ว】
เฉินฝานพลิกกระดาษดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ก็ยังมองความหมายแฝงอะไรจากตัวอักษรเหล่านั้นไม่ออก
เจียงลั่วเสินรู้เพียงว่าข้อความนี้ปรากฏในพงศาวดารโลกหลังจากพวกเธอมาถึง ส่วนคำว่า “กำหนดกลับ” หมายถึงอะไรกันแน่ ไม่มีใครรู้
“ช่างเถอะ”
เฉินฝานวางกระดาษลงบนโต๊ะ “วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปนอนกัน”
รัวเชวพยักหน้า กำลังจะกลับไปห้องรับรอง เจียงลั่วเสินก็ถามขึ้นว่า “แล้วฉันนอนที่ไหน?”
เฉินฝานชี้ไปที่ห้องนั่งเล่น “โซฟา”
เจียงลั่วเสินก้มมองมัน แล้วเงยหน้ามองเขา “ท่านพ่อใจแข็งยอมให้ข้านอนตรงนี้หรือ?”
“ตอนนี้เธอเป็นจักรพรรดินีแล้ว ไม่ใช่เด็กเจ็ดขวบ”
เจียงลั่วเสินทำท่าครุ่นคิด “งั้นตอนนี้ฉันก็นอนกับพ่อได้แล้วสิ”
เปลือกตาเฉินฝานกระตุก จีจิวเกอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันมาช้า ๆ แล้วเอ่ยว่า
“คืนนี้เธอนอนกับรัวเชว”
เจียงลั่วเสินยิ้ม “ประมุขสำนักจีรีบร้อนขนาดนั้นเลยหรือ?”
“เตียงห้องรับรองใหญ่พอ”
“ก็ได้”
เจียงลั่วเสินตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
เฉินฝานเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ข้อมือก็ถูกจีจิวเกอคว้าไว้
เธอไม่พูดอะไรสักคำ เพียงดึงเขาเดินไปทางห้องนอนใหญ่
เฉินฝานเซไปสองก้าว “ช้าหน่อย”
ปัง!
ประตูห้องนอนปิดลง
เฉินฝานรู้สึกเหมือนนักโทษถูกพาตัวเข้าห้องสอบสวน
“เธอทำอะไร?”
จีจิวเกอไม่ตอบ ยืนมองเขาอยู่ตรงหน้าครู่ใหญ่
เฉินฝานถูกมองจนขนลุก “มีอะไรก็พูดมา”
“เจียงลั่วเสินสวยไหม?”
เฉินฝานระวังตัวขึ้นมาทันที
“นี่เป็นคำถามหรือกับดัก?”
“คำถาม”
“งั้นทำไมกระบี่ของเธอถึงวางอยู่ใกล้ขนาดนั้น?”
จีจิวเกอเหลือบมองกระบี่ยาวที่พิงอยู่ข้างหัวเตียง สีหน้าเป็นธรรมชาติ “หยิบใช้สะดวก”
เฉินฝาน “……”
สมกับเป็นกับดักจริง ๆ
จีจิวเกอเดินเข้ามาใกล้อีกสองก้าว “เมื่อ 13 ปีก่อน นายอายุ 17 ใช่ไหม?”
“ประมาณนั้น”
“อายุ 17 ก็รู้จักหลอกเด็กสาวให้โตขึ้นมาเป็นคนรักแล้วหรือ?”
เฉินฝานไม่พอใจขึ้นมาทันที “หลอกอะไรกัน? ตอนนั้นฉันแค่ปากเสีย พูดมุกห่วย ๆ ในเน็ตไปเรื่อยเปื่อย”
“มันต่างกันตรงไหน?”
“ต่างกันเยอะสิ”
จีจิวเกอพยักหน้า “เจียงลั่วเสินคิดว่าไม่ต่าง”
“ตกลงเธอต้องการอะไร?”
“ฉันกำลังหึง”
จีจิวเกอตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ
เฉินฝานกลับชะงักไป “หึงก็หึงสิ แล้วมาใกล้ฉันขนาดนี้ทำไม?”