สิ้นเสียง บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็เงียบไปชั่วขณะ
จีจิวเกอได้ยินแล้วค่อย ๆ หันมามอง หรี่ตาลงเล็กน้อย
「เรียกสามีสนิทสนมเชียวนะ」
「……」
เฉินฝานสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ซ่านมาอย่างเลือนราง จึงรีบโบกมืออธิบาย
「ตอนเด็ก ๆ เธอตัวแค่นี้เอง」
พูดพลางยกมือเทียบข้างตัว ระดับราว ๆ เอว
จีจิวเกอเหลือบมองเขา เม้มปากนิด ๆ
「สามียังจำได้ด้วยว่าเธอตอนเด็กสูงเท่าไร」
เฉินฝาน「……」
ตรรกะนี่มันแปลก ๆ หรือเปล่านะ?
เขายังไม่ทันคิดให้กระจ่าง ก็มีศีรษะหนึ่งยื่นเข้ามาจากด้านข้าง
เจียงลั่วเสินจ้องหญิงสาวในจออยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น
「ท่านพ่อ」
「หืม?」
「เมื่อก่อนท่านพ่อเคยเลี้ยงนางด้วยหรือ?」
เฉินฝานแทบจะนั่งไม่ติดโซฟา รีบตอบทันที
「อะไรคือด้วย?!」
「ท่านพ่อเลี้ยงข้าโตมา ส่วนนางก็รู้จักท่านพ่อตั้งแต่เด็กเหมือนกัน」
เจียงลั่วเสินกะพริบตาปริบ ๆ「ข้าก็เลยอยากถามดู」
「มันคนละเรื่องกัน!」
เจียงลั่วเสินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนถามต่อ
「แล้วเมื่อก่อนท่านพ่อเคยซื้อของกินให้นางไหม?」
「……」
「เคยอุ้มนางหรือเปล่า?」
「ไม่เคย!」
「เคยกล่อมนางนอนไหม?」
「ยิ่งไม่เคยเข้าไปใหญ่!」
เฉินฝานตอบอย่างหนักแน่นเด็ดขาด
จีจิวเกอฟังมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงกลับจริงจังขึ้นมา
「ลั่วเสิน」
「หืม?」
「ถามได้ดี」
เฉินฝานหันขวับไปมอง
「พวกเธอสองคนไปอยู่ฝ่ายเดียวกันตั้งแต่เมื่อไร?!」
เจียงลั่วเสินไม่สนใจเขา ยังคงครุ่นคิดต่อ
รัวเชวดูอย่างสนุกสนานจนอดเอ่ยปากไม่ได้
「ประธาน」
「อะไร?」
「แนะนำให้คิดให้ดีก่อนตอบนะ」
เฉินฝานมองไปอย่างระแวง
「นี่เธอกำลังช่วยฉันอยู่เหรอ?」
รัวเชวพยักหน้า
「จะได้ไม่ให้คำให้การขัดกันเอง」
「……」
เฉินฝานหน้าเขียวคล้ำไปหมด
กู้ชิงหานพิงอยู่ข้าง ๆ แล้วถามเสียงเรียบ
「รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร?」
เฉินฝานเหลือบมองเธอ
คนที่คอยช่วยงานตัวเล็กนี่ไว้ใจได้จริง ๆ
อย่างน้อยก็ถามเรื่องที่เป็นเรื่องเป็นราว
「นานแล้ว ตอนนั้นฉันเพิ่งไปเป่ยชางได้ไม่นาน」
พูดแล้วเขาก็มองจออีกครั้ง