เฉินฝานชี้ไปที่โทรทัศน์ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
จีจิวเกอจ้องเขาอยู่สองวินาที
「ท่านสามีพูดอะไรส่งเดชไปหรือ」
「ก็…」
เฉินฝานครุ่นคิด รู้สึกว่าเรื่องนี้พูดออกไปก็ขายหน้าอยู่เหมือนกัน
「ตอนเด็ก ๆ นางสู้คนอื่นไม่ชนะ ข้าเลยแนะนำวิธีให้」
จีจิวเกอมองหลิ่วหลิงเยียนที่ซัดหมัดจนจอมมารนรกโลกันตร์ถอยกระเด็น ก่อนจะหันมามองสีหน้าของเฉินฝาน ริมฝีปากแดงพลันยกยิ้ม
「ท่านสามีแค่แนะนำวิธีไปส่ง ๆ」
「แล้วมันกลายเป็นวิชาลับที่โด่งดังไปทั่วเป่ยชางหรือ」
เฉินฝานแบมือ
「ข้าถึงได้แปลกใจไงล่ะ!」
เจียงลั่วเสินโผล่หน้ามาถาม
「เมื่อก่อนทำไมท่านพ่อไม่สอนข้าแบบนี้บ้าง」
เฉินฝานดีดหน้าผากน้อย ๆ ที่เกลี้ยงเกลานั้น
「ตอนเด็ก ๆ นอกจากกินก็เอาแต่นอน ข้าจะสอนอะไรเจ้าได้」
เจียงลั่วเสินขมวดคิ้ว ลูบหน้าผากพลางเถียงอย่างไม่ยอมแพ้
「ข้ายังเล่นด้วย!」
「……」
รัวเชวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าอย่างจริงจัง
「เรื่องนี้ฝ่าบาททรงจำได้แม่นยำมาก」
เจียงลั่วเสินพอใจขึ้นมาทันที
เฉินฝานพูดอย่างจนใจ
「ตกลงเจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่」
「ฝ่ายความจริง」
กู้ชิงหานไม่ได้ร่วมวงถกเถียงกับพวกเขา เอาแต่มองหน้าจอแล้วพูดเรียบ ๆ
「เขาเปลี่ยนกระบวนท่าแล้ว」
ทุกคนหันกลับไปสนใจการถ่ายทอดสดอีกครั้ง
บนทางขึ้นเขา จอมมารนรกโลกันตร์ยืนตั้งหลักได้ หลังเสียเปรียบติดกันหลายครั้ง แววดูแคลนบนใบหน้าก็จางลงไม่น้อย
ไอพลังสีดำแดงแผ่คลุมพื้นใต้เท้าอย่างช้า ๆ
เศษหินรอบข้างลอยขึ้นทีละก้อน
หลิ่วหลิงเยียนยืนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร ไม่ได้รีบร้อนบุกเข้าไป