“ใครบอกว่าฉันจบแล้ว? ฉันบอกไว้เลยนะ ซ่งจิ่ง อย่ามาข่มขู่ฉัน หลินเหยียนกลัวเธอ แต่ฉันไม่กลัวหรอก!”
ซูเสี่ยวเสี่ยงเอาแต่ใจและเอาแต่ตัว เป็นที่เลื่องลือไปทั่วเมืองหลวงว่าเป็นปีศาจน้อยตัวจริง
“เธอแซ่ซูเหรอ?” อ้วนทำหน้าเหวอ “เธอคงไม่ใช่น้องสาวพี่หลวนหรอกนะ?”
ซูเสี่ยวเสี่ยงขมวดคิ้ว “เธอรู้จักพี่ชายฉันเหรอ?”
“โธ่เอ๊ย” อ้วนกดโทรวิดีโอหาซูหลวนทันที
เห็นได้ชัดว่าซูหลวนกำลังนอนหลับอยู่ ตอนรับสายวิดีโอผมยังชี้ตั้ง น้ำเสียงก็งัวเงีย “มีอะไร?”
“พี่หลวน นี่น้องสาวพี่ใช่ไหม?” อ้วนสลับกล้องไปทางซูเสี่ยวเสี่ยง
ตอนแรกซูหลวนหรี่ตาอยู่ จู่ ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง “ซ่งจิ่ง”
“พี่หลวน ผมไม่ได้ให้พี่ดูจิ่งเจี๋ย ผมให้ดูซูเสี่ยวเสี่ยง เธอเป็นน้องพี่ใช่ไหม?”
ซูหลวนรีบเสยผมสองสามที ถึงได้เห็นซูเสี่ยวเสี่ยงที่อยู่ข้างซ่งจิ่ง “เธอไปเจอเขาได้ยังไง?”
“ผมไม่ได้บอกพี่เหรอว่าวันนี้จะพาน้องสาวมาดูการแข่งขันของนักออกแบบที่เธอชอบมาก แต่ซูเสี่ยวเสี่ยงแย่งตั๋วของพวกเราไป”
“พี่ชาย!” ซูเสี่ยวเสี่ยงได้ยินเสียงซูหลวนก็วิ่งเข้าไปหาอย่างดีใจ “พี่ชาย”
ซูหลวนทำหน้าขรึม “เอาตั๋วคืนพวกเขาไป”
ซูเสี่ยวเสี่ยงยื่นปาก “พวกเขาชนฉันก่อนนะ ทำชุดใหม่ของฉันเปื้อนไปหมด พี่ไม่เห็นจะเป็นห่วงฉันเลย เอาแต่ดุฉัน ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นเพื่อนพี่นี่ เอาไป”
ซูเสี่ยวเสี่ยงโยนตั๋วสองใบใส่อ้วน แล้วหันไปออดอ้อนซูหลวน “พี่ชาย พี่จะกลับมาเมื่อไหร่? ฉันคิดถึงพี่มากเลย”
“ไม่กลับ”
“เอาละ พี่หลวน นอนต่อเถอะ” อ้วนรู้ว่าพี่หลวนไม่อยากเจอคนตระกูลซู จึงวางสายวิดีโออย่างคล่องแคล่ว
ซูหลวน: “……” แกวางสายเร็วจริง ๆ ฉันยังไม่ได้คุยกับซ่งจิ่งเลย!