ซ่งจิ่งจัดการแผลที่หน้าท้องอีกครั้ง แล้วส่งข้อความออกไป
【ช่วยตรวจสอบหน่อยว่าสองวันนี้เสวี่ยอิงรับงานของใครไป】
【เจ้าเล็ก เป็นอะไรไป? นักฆ่าของเสวี่ยอิงตามไปหาเจ้าถึงที่แล้วหรือ?】
【อืม ตรวจสอบได้แล้วบอกฉันด้วย】
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซ่งจิ่งเก็บโทรศัพท์แล้วเดินไปเปิดประตู
สือเยี่ยนยืนอยู่ด้านนอก ทันทีที่ประตูเปิด เขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นยาทาแผลที่ลอยอยู่ในอากาศ แววตาพลันมืดหม่นและเย็นเยียบ “บาดเจ็บตรงไหน?”
“แผลเล็กน้อยค่ะ”
ซ่งจิ่งบาดเจ็บที่หน้าท้อง เลือดไหลไม่น้อย แต่แผลไม่ลึก
“ตรงไหน?” สือเยี่ยนยังคงถามย้ำ
“หน้าท้อง”
สือเยี่ยนก้าวเข้ามาสองก้าว ก่อนเอื้อมมือไปปิดประตูห้องนอน ซ่งจิ่งเห็นบรรยากาศเย็นเยียบรอบตัวเขา จึงพูดเสริมอีกประโยค “แผลเล็กจริง ๆ ค่ะ... สือเยี่ยน?!”
ซ่งจิ่งเบิกตากว้าง สือเยี่ยนยกชายเสื้อฮู้ดของเธอขึ้นตรง ๆ
เสื้อฮู้ดตัวโคร่งถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นเอวเพรียวกระชับ เส้นเอวสองข้างผายออกดุจหน้าผาสูงชัน ก่อนจะลับหายเข้าไปในขอบกางเกงยีนส์
ตอนนี้เอวของเธอพันด้วยผ้าพันแผลหนึ่งรอบ บริเวณเหนือหน้าท้องมีคราบเลือดซึมเปื้อนผ้าพันแผลเป็นวง
“ทำไมไม่เรียกฉัน?” สือเยี่ยนจ้องแผลบนหน้าท้องของซ่งจิ่ง เมื่อดูจากบริเวณที่เลือดซึม แผลนี้แทบจะพาดขวางหน้าท้องของเธอไปทั้งแถบ
สือเยี่ยนสูดหายใจลึก กดไอสังหารที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกลง ครั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็มืดลึกดำสนิท ราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้งที่ปกคลุมอยู่ในคืนหิมะฤดูหนาว
ซ่งจิ่งถอยหลังไปสองก้าว ดึงชายเสื้อฮู้ดลง แล้วหันไปหยิบกระเป๋าเป้บนโต๊ะ “ฉันกลับแล้ว”