เมื่อสือเยี่ยนกลับมาถึงบ้านเก่าตระกูลสือ ก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
บ้านเก่าตระกูลสือตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรริมทะเลสาบเทียมแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เพราะตอนคุณยายฉื่อยังสาวเป็นคุณหนูใหญ่จากตระกูลมั่งคั่งในเจียงหนาน คุณปู่ฉื่อจึงตั้งใจซื้อที่ดินและจ้างคนสร้างเรือนเล็กสไตล์เจียงหนานที่อบอวลด้วยกลิ่นอายเมืองริมน้ำแห่งนี้ขึ้นมาเพื่อเอาใจภรรยา
การสร้างและตกแต่งเรือนเล็กสไตล์เจียงหนานให้ความสำคัญกับทัศนียภาพงามทุกย่างก้าว เมื่อก้าวผ่านประตูเข้าไป สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าล้วนงดงามรื่นรมย์ราวภาพวาดหมึกจีน
ทว่าตอนนี้บ้านเก่าตระกูลสือกลับสว่างไสวไปทั่ว บรรยากาศเคร่งขรึมและตึงเครียด
แพทย์ผู้เชี่ยวชาญชื่อดังหลายคนเดินเข้าออกห้องนอนของปู่ตระกูลฉื่อไม่หยุด ส่วนคนในตระกูลฉื่อต่างเฝ้ารออยู่ในลานบ้าน บางคนถึงกับร่ำไห้เสียงเบา ราวกับกำลังร้องไห้ส่งคนตาย
สือเยี่ยนพาคนเดินเข้ามาในลานบ้าน สายตาของคนในตระกูลสือพลันหันมาจับจ้องเขา
“อาเยี่ยน ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที ถ้าคุณยังไม่กลับมา พวกเราก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว หมอบอกว่าอาการของคุณปู่...อาการของคุณปู่ไม่สู้ดีเลย” คนที่เดินเข้ามาพูดกับสือเยี่ยนคือลุงฉื่อคนที่สองของเขา
สือเยี่ยนกวาดตามองคนในลานบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย คนที่กำลังร่ำไห้อยู่พลันหยุดร้อง พวกเขาหันหน้าหลบอย่างหวาดกลัว ไม่กล้ามองสือเยี่ยนแม้แต่น้อย
“คุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ ถ้าฉันได้ยินใครมาร้องไห้ส่งคนตายในที่นี่อีก ฉันจะโยนคนนั้นออกไป”