สือเยี่ยนเพิ่งวางสายได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเซียงเหวินซิงก็โทรเข้ามาพอดี
“พี่เยี่ยน ทางเราจัดการเรียบร้อยแล้วครับ เสวี่ยถังของเสวี่ยอิงส่งผู้มีพลังพิเศษมา 23 คน นอกจากเจ็ดคนที่ไม่ยอมจำนนจนกว่าจะตาย อีกสิบหกคนก็ถูกจับหมดแล้วครับ” เซียงเหวินซิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ว่าแขนของพี่ชีถูกแทงไปหนึ่งแผลครับ”
“พี่เซียง เอาโทรศัพท์ให้ผมหน่อย ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่เยี่ยน”
ชีซางยื่นมือออกมา เซียงเหวินซิงใช้มือกดแผลที่แขนของเขาซึ่งกำลังเลือดไหล แล้วส่งโทรศัพท์ให้
“ลำบากแล้ว ไปโรงพยาบาลทำแผลก่อนเถอะ” สือเยี่ยนกล่าว
“ครับ เดี๋ยวผมไปครับ พี่เยี่ยน มีเรื่องหนึ่งครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งได้รับข่าวว่า ยาหมายเลข 005 ที่เราส่งไปหน่วยหกถูกเม่ยอิ่งชิงไปแล้ว”
“อะไรนะ?!” เซียงเหวินซิงเป็นคนแรกที่ร้องลั่น
“ซี๊ด!” ชีซางสูดลมหายใจเฮือก “พี่เซียง แผลผมครับ”
“ขอโทษ ๆ ตื่นเต้นไปหน่อย เลยกดแรงเกินไป” เซียงเหวินซิงรีบคลายมือ
ชีซางรายงานสือเยี่ยนต่อ “พี่เยี่ยน คนที่คุ้มกันยาหมายเลข 005 ไปหน่วยหกล้วนเป็นยอดฝีมือ แต่กลับไม่มีใครสู้เม่ยอิ่งได้ ถูกเธอจัดการล้มหมดเลยครับ แต่ดูเหมือนเป้าหมายของเม่ยอิ่งจะมีแค่ยาหมายเลข 005 ไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับพวกเราจริง ๆ เธอจัดการคนของเราจนล้มหมด แต่ไม่ได้ทำให้ใครบาดเจ็บถึงชีวิต”
สือเยี่ยนนึกถึงตอนปะทะกับเม่ยอิ่งในห้างไป๋ฝู่ขึ้นมาอย่างฉับพลัน คนเพียงคนเดียว แถมยังเป็นผู้หญิง กลับจัดการยอดฝีมือของเฟิ่งเชิงเล่อถังของเขาจนล้มไปนับไม่ถ้วน จะบอกว่ายอดฝีมือเล่อถังของเขาไร้น้ำยามากเกินไป หรือเม่ยอิ่งเก่งกาจจริง ๆ กันแน่?