ช่วงนี้เป็นเวลาเลิกเรียนและเลิกงานพอดี คนบนรถประจำทางจึงแน่นขนัด
ซ่งจิ่งขึ้นรถแล้วหาที่ว่างยืนตามสบาย ก้มตาลง สีหน้าเฉยเมย ข้าง ๆ ยังคงมีคนแอบเหลือบมองเธอเป็นระยะ
ไม่มีเหตุผลอื่น แค่เพราะหน้าตาของเธอโดดเด่นเกินไป มองแวบแรกก็รู้สึกตะลึง มองแวบที่สองก็รู้สึกว่าสวยกว่าเดิม ยิ่งมองก็ยิ่งละสายตาไม่ได้
มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สะพายกระเป๋านักเรียนเหมือนกัน รวบรวมความกล้าเดินเข้ามา “เพื่อน ผมเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมเฮิงเหอที่อยู่ข้างมหาวิทยาลัยซือเยี่ยน ขอวีแชตคุณได้ไหมครับ”
ซ่งจิ่งค่อย ๆ เงยเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำสนิทราวกับห้วงลึกไร้ขอบเขต แผ่ไอเย็นเยียบชวนหวาดหวั่นและน่าเกรงขาม
ร่างของเด็กหนุ่มแข็งทื่อ เมื่อสบเข้ากับแววตาของเธอ ก็รู้สึกถึงไอเย็นวาบขึ้นมาตามแผ่นหลังโดยไม่รู้ตัว เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ถึงขั้นเหยียบหลังเท้าของคนที่อยู่ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว “ขะ...ขอโทษครับ” พูดจบเด็กหนุ่มก็หันหน้าหนีอย่างลนลาน แทรกตัวไปยังที่อื่น
ซ่งจิ่งก้มตาลง หยิบหูฟังบลูทูธออกมาสวม ตั้งแต่ต้นจนจบสีหน้าก็ยังคงเฉยเมย
คนที่เดิมกำลังขยับเข้ามาใกล้ซ่งจิ่งต่างพากันถอยออกไปสองก้าว เว้นระยะห่างจากเธอมากขึ้น
เด็กสาวคนนี้สวยเกินไป สวยจนใครเห็นแวบเดียวก็อดไม่ได้ที่จะอยากเข้าใกล้ แต่เมื่อก้าวเข้าไปในรัศมีของเธอ แรงกระตุ้นที่อยากเข้าใกล้กลับหายไปทันที
ไม่ใช่ว่าไม่ชอบแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่อยากเข้าใกล้ เพียงแต่รู้สึกว่าเมื่อเทียบกับเธอแล้ว ตัวเองเหมือนอยู่ในโคลน ส่วนเธออยู่บนเมฆ ราวกับไม่ใช่คนเส้นทางเดียวกันเลย