“ใครใช้ให้เจ้าเดินตามพวกมันมาที่นี่?”
ซ่งจิ่งหิ้วหลินหยูขึ้นจากพื้นแล้วโยนไปบนก้อนหินข้าง ๆ ก่อนจะนั่งลงข้างเขาอย่างไม่ใส่ใจ
หลินหยูรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ตั้งแต่เด็กไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือที่โรงเรียน เขาก็เป็นปีศาจน้อยที่มีชื่อเสียงไปทั่ว ต่อให้บางครั้งจะกลัวพ่อ แต่ก็ไม่เคยกลัวจนรู้สึกผิดแบบตอนนี้มาก่อน
“อย่าให้ฉันต้องถามเป็นครั้งที่สอง”
หลินหยูจึงจำต้องสารภาพตามตรง “พวกมันบอกว่าถ้าผมไปกับพวกมัน ก็จะไม่มาหาเรื่องพี่ ผม...ผมคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชาย ไปกับพวกมันสักครั้งก็คงไม่เสียเปรียบอะไร แต่ถ้าพวกมันมาหาเรื่องพี่ พี่เพิ่งกลับมา ผมกลัวว่าพี่จะไม่คุ้นกับที่นี่แล้วถูกแกล้ง”
“รู้ไหมว่าเด็กสิบขวบที่ถูกคนพาตัวไปอาจมีชะตากรรมแบบไหน? พวกมันอาจตัดมือเท้าเจ้า ทรมานเจ้าทุกวัน ไม่ให้กินอะไร จนเจ้าเสียสติ จิตใจพังทลาย หวาดกลัวพวกมันอย่างหมดหัวใจ ไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่น้อย แล้วพวกมันก็จะลากเจ้าไปขอทานตามถนน ทำตัวน่าสงสารเรียกเงินคนอื่น”
หลินหยูฟังแล้วก็หวาดผวาขึ้นมา “ค...คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง นาฬิกาโทรศัพท์ของผมมีระบบระบุตำแหน่งนะ...”
“ใคร ๆ ก็รู้ว่านาฬิกาโทรศัพท์มีระบบระบุตำแหน่ง ถ้าพวกมันไม่ได้ตั้งใจใช้เจ้าเป็นเหยื่อล่อฉัน แต่เป็นพวกค้ามนุษย์จริง ๆ ตอนนี้เจ้าคงอยู่บนทางด่วนที่กำลังออกจากไห่เฉิงไปแล้ว”
ซ่งจิ่งหันมามองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ต่อไปยังกล้าเดินตามคนอื่นไปง่าย ๆ อีกไหม?”
“มะ...ไม่กล้าแล้ว” เสียงของหลินหยูสั่นเล็กน้อย ตอนนี้เขาถึงได้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ