ซ่งจิ่งขึ้นรถแล้วก็เอนตัวลงบนเบาะอย่างเกียจคร้าน โยนเสื้อโค้ตที่สวมอยู่ไปข้าง ๆ จากนั้นไขว่ห้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ
【คุณซ่ง หงเตี้ยนเสนอเงินสิบห้าล้านเพื่อซื้อข้อมูลที่เหลืออยู่ในมือเรา】
【ขายให้เขา】
ชื่อเสียงของหงเตี้ยนพังพินาศเพราะข่าวที่ถูกเปิดโปงบนอินเทอร์เน็ต ไม่เพียงถูกมหาวิทยาลัยที่เขาทำงานอยู่ไล่ออก รางวัลและเกียรติยศต่าง ๆ ที่เคยได้รับก็ถูกเพิกถอน ทั้งยังถูกพาตัวไปสอบสวนในข้อหายักยอกเงินส่วนรวมมาเป็นของตน
ที่เขาร้อนรนเสนอเงินสิบห้าล้านเพื่อซื้อข้อมูลที่เหลือ ก็เพราะกลัวว่าจะมีข่าวเด็ดกว่านี้ถูกเปิดโปงอีก จนชีวิตหลังจากนี้ต้องตายในคุก
ซ่งจิ่งได้ผลลัพธ์ที่ต้องการแล้ว จึงไม่สนใจเรื่องนี้อีก
เธอตอบข้อความ จากนั้นกวาดตามองข้อความอื่น ๆ ก่อนลบทิ้งส่ง ๆ แล้วออกจากแอป กดเข้าเกมที่ชื่อว่าเซี่ยรื่อนวนนวน
“เรื่องจบแค่นี้เหรอ ไม่หาเรื่องให้พี่น้องตระกูลซูสักหน่อย?” สือเยี่ยนหยิบเสื้อโค้ตที่ถูกโยนไว้บนเบาะมาวางข้าง ๆ ก่อนขยับเข้ามาพิงซ่งจิ่ง
ซ่งจิ่งเหลือบมองขาที่พาดอยู่ข้างขาเธอ แค่นเสียงเย็นชาแล้วก้มหน้าเล่นเกมต่อโดยไม่ตอบ
เธอไม่ใช่คนใจกว้างอะไรนัก แต่ซูชิงโหรวเพิ่งมอบเงินสามร้อยห้าสิบล้านให้เธอ ส่วนซูเฉิงจี้เป็นพ่อของซูหลวน และซูหลวนก็เคยช่วยเธอไว้ครั้งหนึ่ง คราวนี้ปล่อยซูเฉิงจี้ไปก็ถือว่าใช้หนี้บุญคุณซูหลวน
เห็นเธอไม่ขยับขาหนี สือเยี่ยนก็ไม่พูดอะไร มือของเขาค่อย ๆ ยื่นเข้ามาตามขาเธอ
ซ่งจิ่งเงยเปลือกตาขึ้นมองเขาอย่างเย็นชา แววตาทั้งเจ้าเล่ห์และดุดัน “อย่าได้คืบจะเอาศอก”