“ฮ่าฮ่าฮ่า! ซ่งจิ่ง ฉันว่าเธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เธอได้อันดับหนึ่งของทั้งระดับชั้นเนี่ยนะ? ด้วยผลการเรียนอย่างเธอน่ะหรือ?” จงอวี่หัวหัวเราะเยาะเสียงดัง
คนอื่น ๆ ต่างเงียบกริบ
อ้วนจ้องมองอย่างเหม่อลอยแล้วพูดว่า “จิ่งเจี๋ยสุดยอดจริง ๆ ผมไปไหว้หลุมศพคุณย่ายังไม่กล้าโม้ขนาดนี้เลย”
ซูหลวนเหลือบมองอ้วนด้วยสายตาเย็นชา
เขาไม่คิดว่าซ่งจิ่งกำลังโม้ ขอแค่ซ่งจิ่งพูดออกมา เขาก็เชื่อว่าซ่งจิ่งทำได้จริง
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าความมั่นใจที่มีต่อซ่งจิ่งนี้มาจากไหน
อ้วนรีบทำท่ารูดซิปปิดปากตัวเองทันที
กวนเวยเองก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากสองหยด เธอแอบดึงเสื้อนักเรียนที่ซ่งจิ่งสวมอยู่เบา ๆ แล้วกระซิบว่า “พูดความจริงก็พอแล้ว ไม่เห็นต้องยั่วโมโหพวกนั้นจนหาเรื่องใส่ตัวเลยนี่”
อ้างว่าได้อันดับหนึ่งของทั้งระดับชั้น ถ้าอีกฝ่ายเอาข้อสอบชุดหนึ่งมาให้ทำจริง ๆ จะทำยังไง?
“คุณครูครับ!” หลิวติ้งมาถึงห้องผู้อำนวยการ ในมือยังถือของบางอย่างมาด้วย
ดวงตาจงอวี่หัวเป็นประกาย “หลิวติ้ง มีเรื่องอะไร?”
หลิวติ้งเดินเข้ามาในห้องผู้อำนวยการ อ้วนพึมพำว่า “พี่หลวน ผมรู้สึกว่าไอ้สารเลวนี่จะก่อเรื่องอีกแล้ว!”
ซูหลวนหรี่ตาลงเล็กน้อย ไอเย็นแผ่ซ่านออกมา
“ผู้อำนวยการครับ ผู้อำนวยการหลี่ คุณครูจง คุณครูกวน นี่คือเฉลยที่ผมค้นเจอในช่องใต้โต๊ะของซ่งจิ่ง ต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทุกคนในห้อง 21 พวกคุณลองดูครับ” หลิวติ้งวางของที่นำมาลงบนโต๊ะทำงานของผู้อำนวยการ มันคือเฉลยข้อสอบประจำสัปดาห์ครั้งนี้ฉบับสมบูรณ์