“ลูกศิษย์น้อง รีบมา ตรงนี้แหละ!”
“เด็กสาวบ้านนอกที่หลอกลวงคนนั้นอ้างว่ามารักษาโรค แต่แท้จริงกลับมาต้มตุ๋นเอาเงินจากตระกูลสือ ทำให้ชื่อเสียงของแพทย์แผนจีนเสื่อมเสีย ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอคุณตอนกลับมาถึงเมืองหลวงพอดี”
“คุณต้องสั่งสอนเธอให้ดีนะ จะได้ไม่ออกไปหลอกลวงคนอื่นอีก!”
เสียงของหมอหลินดังผิดปกติ เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่อยากอวด
ระหว่างพาคนมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของปู่ตระกูลฉื่อ เขาก็พ่นคำพูดใส่หูอาจารย์ลุงของตนไม่หยุด คนที่อยู่ในห้องนอนของปู่ตระกูลฉื่อได้ยินกันชัดเจนตั้งแต่ไกล
“ดีเลย! ฉันอยากเห็นนักว่าลูกเต่าตัวไหนกล้าอาศัยชื่อแพทย์แผนจีนออกไปหลอกลวง ทำให้ชื่อเสียงแพทย์แผนจีนของฉันเสื่อมเสีย!” ฉินอี้เฉิงคล้อยตามคำพูดของหมอหลิน น้ำเสียงห้าวหาญและดังลั่น เขาด่าพลางก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องนอนของปู่ตระกูลฉื่อ “ไอ้ลูกเต่าตัวนั้นอยู่ไหน ฉันจะ...”
“จะทำอะไร?” ซ่งจิ่งเลิกคิ้วถาม
ขาที่ฉินอี้เฉิงก้าวไปข้างหน้าแข็งค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองชอบธรรม ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่กับที่
หมอหลินไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ยังคงเร่งเร้า “อาจารย์ลุง หยุดทำไมครับ เดินเข้าไปสิครับ”
“ทำไมไม่พูดต่อแล้วล่ะ?” ซ่งจิ่งถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเฉยชา
ฉินอี้เฉิงค่อย ๆ วางขาที่ก้าวออกไปลง แล้วแทบจะแยกขาเป็นมุมฉากเพื่อเปลี่ยนท่าจากเดินหน้าเป็นถอยหลังอย่างฉับพลัน “ลูกศิษย์น้อง ฉันเพิ่งนึกได้ว่าสถาบันวิจัยของฉันยังมีปัญหายาก ๆ อีกตั้งหลายเรื่องที่ต้องรีบแก้ ฉันขอตัวก่อนนะ!”