ซ่งจิ่งไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับคะแนนที่สอบได้
ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองมีความสามารถจำทุกอย่างได้เพียงแค่มองผ่าน เรื่องที่ต้องใช้สมองสำหรับเธอก็ยากน้อยลงมาก
ตอนอายุเก้าขวบ เธอก็เรียนหลักสูตรทั้งหมดตั้งแต่ประถมจนถึงมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองจบแล้ว เพราะฉะนั้นแค่คะแนนสอบอย่างเดียวจึงไม่อาจทำให้อารมณ์ของเธอผันผวนได้
“พี่หลวน แล้วพี่ล่ะคะ คิดว่าตัวเองสอบได้เท่าไร”
“ฉันไม่ได้สอบข้อเขียน” ซูหลวนรู้ระดับฝีมือตัวเองดี ต่อให้ได้ชุดข้อสอบสรุปประเด็นสำคัญของซ่งจิ่งมา แล้วเร่งติวอย่างหนัก อย่างมากก็ทำคะแนนได้พอดูเท่านั้น ไม่มีทางมีคุณสมบัติมากพอที่จะเข้าเรียนปีสองที่จิงต้า เขาจึงไปเข้าสอบในห้องสอบพิเศษ
“อะไรนะ พี่หลวนไม่สอบข้อเขียน แต่กลับไม่บอกพวกเราเลยสักนิด ยังเห็นพวกเราเป็นพี่น้องกันอยู่ไหมเนี่ย” อ้วนตกใจมาก “แล้วสอบได้เป็นยังไงบ้าง ถ้าคะแนนดีก็จะยกโทษให้ แต่ถ้าคะแนนไม่ดีละก็ คอยดูว่าฉันจะโกรธแค่ไหน”
“แกบ้าหรือเปล่า” ซูหลวนหัวเราะ “น่าจะใช้ได้อยู่”
“ทุกคนนั่งที่ให้เรียบร้อย ผลสอบพิเศษระดับชาติครั้งนี้ออกแล้ว อันดับของนักศึกษาปีหนึ่งกับอันดับทั่วประเทศ ฉันแยกสรุปไว้ให้พวกเธอเรียบร้อย” กวนเวยถือข้อสอบกับใบคะแนนเดินเข้ามาในห้อง “ครั้งนี้ทั้งอันดับหนึ่งของปีหนึ่งและอันดับหนึ่งของประเทศอยู่ในห้องเรา ลองทายดูสิว่าเป็นใคร”
“ครูกวน ยังต้องทายอะไรอีกคะ พวกเรารู้กันหมดแล้ว อันดับหนึ่งต้องเป็นจิ่งเจี๋ยของพวกเราอยู่แล้ว!”
“ทั้งซ่อมโบราณวัตถุเป็น ทั้งออกแบบเก่ง แถมยังสอบได้อันดับหนึ่งของประเทศอีก จิ่งเจี๋ยคะ ฉันอยากถามจริง ๆ ว่าพระเจ้าปิดหน้าต่างบานไหนของคุณไปบ้าง”