ซ่งจิ่งก้มลงเก็บของ เดินกลับเข้าห้องแล้วปิดประตู ก่อนจะโยนถุงยางอนามัยใส่ตัวสือเยี่ยน
สือเยี่ยนพูดไม่ออก “ผมควรขอบคุณพ่อตาในอนาคตที่ใส่ใจขนาดนี้ไหม ถึงกับรู้ว่าต้องหยิบไซซ์ใหญ่สุดมาให้ผม”
“คุณจะไปไหม?”
“ไม่ไป ผมยังมีแผลอยู่ คืนนี้จะนอนที่นี่” สือเยี่ยนกดมือบนหน้าอก ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ซ่งจิ่ง ผมพูดจริงนะ เรื่องคืนนี้ ถ้าไม่ได้จูบกันสักที คงจบไม่สวยแน่”
ซ่งจิ่งคร้านจะตอบเขาด้วยซ้ำ เธอหันหลังเดินออกไปทันที
“คุณจะทำอะไร?”
“ไปอุ้มเยี่ยนจู้”
“นี่!” สือเยี่ยนรีบลุกจากเตียง คว้าข้อมือซ่งจิ่งไว้แล้วดึงเธอกลับไปกดแนบไว้หลังประตู “ต้องเย็นชาไร้หัวใจกันขนาดนี้เลยเหรอ?”
ซ่งจิ่งปรายตามองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
สือเยี่ยนสูดลมหายใจแรง ๆ ก้มมองซ่งจิ่ง ก่อนยกมือบีบแก้มขาวเนียนสวยของเธอเบา ๆ “รอดูเถอะ! สักวันผมจะจัดการคุณให้ได้! ผมไปแล้ว”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของซ่งจิ่ง เธอมองสือเยี่ยนที่เดินลงบันไดไปด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “กลับเมืองหลวงเหรอ?”
“อืม เฮลิคอปเตอร์ยังรออยู่ข้างนอก” สือเยี่ยนชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมา “สำนักงานพลังวิเศษมีเรื่อง ทางประเทศวายก่อเรื่องไว้ตั้งมากมาย พวกเราก็ควรตอบโต้พวกเขาบ้าง นอกจากสองเรื่องนี้แล้ว ช่วงนี้สถาบันวิจัยร่วมมือกับสถาบันวิจัยจิ่วเสียว วิจัยยาชนิดใหม่ที่ใช้รับมือกับพลังวิเศษ ผมก็ต้องไปดูด้วย”
ซ่งจิ่งไม่ตอบ เขากำลังรายงานกำหนดการให้เธอฟังอยู่หรือไง?
“ช่วงนี้ผมจะยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปหาเธอที่ไห่เฉิง”
ซ่งจิ่งพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
สือเยี่ยนไม่เต็มใจจะจากไปทั้งอย่างนี้ เขาจ้องซ่งจิ่งอยู่นานหลายสิบวินาที ก่อนจะก้าวยาว ๆ กลับมาหาเธอ “เรื่องวิลล่าหวยซานกับเรื่องที่ให้เธอเซ็นสัญญาปิดปาก ยังโกรธอยู่ไหม?”