เมื่อหลินเหยียนอาสาออกมารับผิดชอบเรื่องนี้ ท่านเฒ่าซูย่อมยินดีเป็นธรรมดา
เขาไม่อยากให้ตระกูลซูปะทะกับสือเยี่ยนโดยตรง
ถ้าหลินเหยียนออกหน้าแล้วแก้ปัญหานี้ได้โดยตรงก็ย่อมดีที่สุด ต่อให้แก้ไม่ได้ พวกเขาก็ยังใช้หลินเหยียนเป็นตัวกลางคอยประวิงเวลา แล้วค่อยเจรจากับสือเยี่ยนต่อ ถึงตอนนั้นอย่างมากก็แค่ผลักหลินเหยียนออกไปรับผิดแทน
แต่สิ่งที่ท่านเฒ่าซูไม่รู้ก็คือ หลินเหยียนแค่อยากอาศัยมือของเขาหาโอกาสพบสือเยี่ยนเท่านั้น
ทั้งสองฝ่ายต่างมีแผนการของตัวเอง คอยคิดคำนวณกันไปมา
ท่านเฒ่าซูฝืนยิ้มอย่างปลาบปลื้ม “หลินเหยียน ไม่คิดเลยว่าอายุยังน้อยจะมีความรับผิดชอบขนาดนี้ พอดีกับที่วันเกิดอายุครบแปดสิบปีของปู่ตระกูลฉื่อกำลังจะมาถึง ถึงตอนนั้นเธอก็ไปกับพวกเราด้วย”
วันเกิดอายุครบแปดสิบปีของปู่ตระกูลฉื่อ แบบนั้นหมายความว่าคนมีอำนาจและอิทธิพลทั่วเมืองหลวงคงมาร่วมงานกันหมด
ถ้าได้ทำให้สือเยี่ยนสลัดซ่งจิ่งทิ้งต่อหน้าผู้คนในงานแบบนั้น แล้วประกาศว่าเธอต่างหากที่เป็นแฟนตัวจริงของสือเยี่ยน ก็จะทำให้ซ่งจิ่งขายหน้าจนยับเยิน
ถึงตอนนั้น เธอจะให้สือเยี่ยนเป็นคนฉีกหน้าซ่งจิ่งด้วยมือตัวเอง!
หลินเหยียนวาดฝันไว้อย่างสวยหรู ราวกับได้เห็นจุดจบอันน่าเวทนาและหมดสภาพของซ่งจิ่งอยู่ตรงหน้า จนแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ได้ เธอพยักหน้าอย่างว่าง่ายต่อท่านเฒ่าซู “ค่ะ ฉันจะทำตามที่ท่านเฒ่าจัดการทุกอย่าง”
คิ้วของซูชิงโหรวขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม สายตาที่มองหลินเหยียนเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้