แววตาของสือเยี่ยนเย็นชา ไม่ใช่ความเย็นเยียบสงบนิ่ง หากเป็นความเย็นชาที่ตีตัวออกห่าง
ซ่งจิ่งหลุบตาลงอย่างเฉยเมย ซ่อนความแดงก่ำตรงหางตาไว้ใต้เปลือกตา ก่อนจะเปิดผ้าห่มลงจากเตียง เท้าเปล่าเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองจากโซฟาข้าง ๆ แล้วหันไปเตรียมเปลี่ยนเสื้อกันหนาวที่สวมอยู่ในห้องน้ำ
สือเยี่ยนเอื้อมมือคว้าข้อมือเธอไว้ “ทำไม? ไม่คิดจะพูดอะไรสักคำเลยหรือ?”
ซ่งจิ่งหลุบตามองมือที่กุมข้อมืออยู่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เปลวโทสะในอกพลุ่งพล่านขึ้นมา “จ่ายค่ารักษามา”
“เท่าไร?” สือเยี่ยนถาม
“ชีวิตคุณมีค่าเท่าไร ก็จ่ายมาเท่านั้น” มือที่ถือเสื้อผ้าของซ่งจิ่งกำแน่นเป็นหมัด “ปล่อยมือ”
“ทำไมถึงมา?” สือเยี่ยนไม่เพียงไม่ปล่อยมือ กลับยิ่งกระชับแรงที่กุมข้อมือซ่งจิ่งแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย
“อืม ฉันไม่ควรมาสินะ” ซ่งจิ่งพลันยกมุมปาก ใบหน้าสวยผุดความหงุดหงิดเย็นชา
สือเยี่ยนจะเป็นหรือตาย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ!
ถึงจะมา เธอก็ควรรับงานสิบร้อยล้านก่อนค่อยมา ช่วยคนแล้วได้เงิน ทั้งสองฝ่ายก็สบายใจ
แต่สุดท้ายเธอกลับไม่ได้รับงาน ไม่ได้เงินสักแดง แถมยังถูกกล่าวหาว่ายั่วยวนผู้ชายอีก
ยิ่งซ่งจิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ความแดงชาดตรงหางตาเข้มขึ้นทุกที
จู่ ๆ สือเยี่ยนก็ออกแรงกระชาก พลิกตัวซ่งจิ่งให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา “ทำไมไม่มองหน้าฉันเวลาพูด? กลัวอะไร?”
“ซ่งจิ่ง คุณไม่กลัวอะไรทั้งนั้นไม่ใช่หรือ? แม้แต่ชีวิตตัวเองยังไม่ใส่ใจ แล้วทำไมถึงไม่กล้ามองฉัน?”
“กลัวว่าแววตาจะเผยความลับในใจออกมาใช่ไหม?”
“จริง ๆ แล้วคุณไม่ได้มีคู่หมั้นใช่หรือเปล่า?”
ยิ่งถาม น้ำเสียงของสือเยี่ยนก็ยิ่งแผ่วพร่า แฝงความระมัดระวังอย่างคนกำลังหยั่งเชิง