อ้วนขยิบตาถี่ ๆ ให้ซ่งจิ่งกับซูหลวน เพื่อบอกว่าตัวเองพยายามขัดขืนแล้ว แต่จนใจที่ฝีมือไม่เอื้ออำนวย
ซ่งจิ่งเหลือบมองสือเยี่ยนแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร ก่อนเดินไปนั่งลงบนที่ว่างข้างเขาอย่างสบาย ๆ
“ซูหลวน มานั่งสิ ตอนเช้าที่ห้องผู้อำนวยการยังไม่ทันได้คุยกับคุณเลย ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีแล้วนะ” เซียงเหวินซิงดึงซูหลวนให้นั่งลงข้างตัวเองอย่างกระตือรือร้น “ของพวกนี้เราซื้อมาจากจวี่ฮุ่ยหยวน ยังร้อน ๆ อยู่เลย ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ”
ซ่งจิ่งเปิดกระเป๋า หยิบแบบฝึกหัดสองเล่มกับปากกาออกมาวางไว้ข้างมือสือเยี่ยน “ฟิสิกส์หน้า 56 ถึง 59 เคมีหน้า 63 ถึง 66 การบ้าน พรุ่งนี้ต้องส่ง”
“กินข้าวก่อน” สือเยี่ยนหยิบแบบฝึกหัดทั้งสองเล่มไปวางไว้อีกด้านอย่างไม่ใส่ใจ แล้วคีบหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งใส่ชามเธอ
ซ่งจิ่งหยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าว คนหนึ่งคีบอาหารให้ด้วยความเคยชิน อีกคนกินอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนคนอื่น ๆ บนโต๊ะพากันมองจนตาค้าง
โดยเฉพาะเซียงเหวินซิงกับชีซาง แม้จะเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่พอได้เห็นพี่เยี่ยนของพวกเขาคอยปรนนิบัติซ่งจิ่งกินข้าวอีกครั้ง ก็ยังรู้สึกราวกับฝันไป
ที่น่าทึ่งที่สุดคือภาพตรงหน้ากลับดูกลมกลืนอย่างเหลือเชื่อ ไม่รู้สึกแปลกตาเลยแม้แต่น้อย
ที่แปลกประหลาดยิ่งกว่านั้นคือ ซ่งจิ่งเอาการบ้านมาให้พี่เยี่ยนช่วยทำ แล้วพี่เยี่ยนของพวกเขาก็รับไปอย่างเป็นธรรมชาติเสียนี่
เซียงเหวินซิงนิ่งอึ้ง “พี่เยี่ยน คุณยังช่วยซ่งจิ่งทำการบ้านด้วยเหรอ”
“อือ” สือเยี่ยนแบ่งอาหารประเภทเนื้อทั้งหมดไปไว้ฝั่งซ่งจิ่งอย่างเป็นธรรมชาติ อ้วนที่เพิ่งยื่นตะเกียบไปเตรียมคีบหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งจึงถูกบังคับให้เปลี่ยนเป้าหมายไปคีบเห็ดผัดแทน