อาการป่วยของคุณย่าฮั่นฟื้นตัวได้ดีมาก ร่างกายแทบไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
ซ่งจิ่งปล่อยมือของท่านลง “คุณย่าฮั่น อาการป่วยของคุณย่าหายดีแล้วค่ะ ยาที่กินก่อนหน้านี้ไม่ต้องกินต่อแล้ว ฉันจะจัดยาอีกตำรับไว้บำรุงร่างกายให้คุณย่า กินตามตำรับนี้สักครึ่งปี ก็จะช่วยปรับอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ อื่น ๆ ให้ดีขึ้นได้ค่ะ”
“คุณปู่ฮั่น คุณปู่ก็กินตำรับบำรุงนี้ได้เหมือนกันนะคะ เป็นยาบำรุงร่างกาย ไม่มีอันตรายค่ะ”
“ดี ดี ดี” ฮั่นซิงซิวพยักหน้ารัว ๆ “ปู่ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากสอนหลาน ต้องดูแลร่างกายให้แข็งแรงเข้าไว้”
ซ่งจิ่งยิ้มเล็กน้อย ในใจรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง หากเธอรักษาคุณย่าฮั่นได้ตั้งแต่ตอนที่ท่านยังสาว ท่านกับคุณปู่ฮั่นก็คงมีลูกด้วยกันได้
“เสี่ยวจิ่ง มานี่สิ มาลองชิมเนื้อแห้งที่ย่ากับคุณปู่ฮั่นทำดู” คุณย่าฮั่นจับมือซ่งจิ่งอย่างสนิทสนม “นี่เป็นเนื้อวัวที่พวกเราไปซื้อจากชนบท เขาเพิ่งเชือดวัวใหม่ ๆ อร่อยกว่าเนื้อวัวในซูเปอร์มาร์เก็ตอีกนะ”
“คุณปู่ฮั่นบอกว่าตั้งแต่เด็กหลานเป็นเด็กชอบกินเนื้อ ลองชิมเนื้อแห้งนี่ดูว่ากินได้ถูกปากไหม ถ้าชอบ คราวหน้าย่าจะทำให้บ่อย ๆ”
คุณย่าฮั่นหยิบเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งป้อนให้ซ่งจิ่ง
เนื้อแห้งนุ่มกำลังดี เคี้ยวแล้วได้รสหอมหนึบ แต่ก็ไม่แข็งจนเกินไป
คนชราทั้งสองคงกินของแบบนี้ไม่ไหว เห็นได้ชัดว่าเนื้อแห้งกองใหญ่ขนาดนี้ทำไว้ให้ซ่งจิ่งโดยเฉพาะ
“ยังมีนี่อีก” คุณย่าฮั่นเปิดตะกร้าผัก ข้างในมีซาลาเปาไส้เนื้อชิ้นใหญ่เรียงเป็นระเบียบ “ลองชิมดูสิ”
ซ่งจิ่งกัดไปคำหนึ่ง แป้งบาง ไส้แน่น ไม่เพียงผัดไส้มาแล้วเท่านั้น ดูเหมือนยังผ่านการปรุงด้วยวิธีพิเศษอีกด้วย พอกัดลงไป กลิ่นหอมก็อบอวลเต็มปาก แถมยังมีน้ำซอสฉ่ำ ๆ ด้วย