ในที่สุด สือเยี่ยนก็ไม่ได้ทำจนถึงขั้นสุดท้ายจริง ๆ
เขารู้สึกว่าเวลาและสถานที่แบบนี้ อย่างไรก็ทำให้เจ้าเล็กของเขาลำบากเกินไปอยู่บ้าง
จะหยอกล้อหรือเกี้ยวพากันด้วยคำพูดอย่างไรก็ได้ แต่ความลำบากใจจริง ๆ นั้น เขาไม่อยากให้เจ้าเล็กของเขาต้องเผชิญแม้แต่นิดเดียว
“สือเยี่ยน มือฉันเมื่อยไปหมดแล้ว” ซ่งจิ่งขมวดคิ้ว “คุณไปตรวจร่างกายเถอะ”
“ที่รัก คนตั้งมากมายกินยาแล้วยังอึดเท่าผมไม่ได้เลย คุณไม่ควรดีใจหน่อยหรือ” สือเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงแหบพร่าพูดปลอบอย่างอ่อนโยน “เด็กดี อีกเดี๋ยวเดียว”
คำว่าอีกเดี๋ยวเดียวของสือเยี่ยน อย่างน้อยก็ต้องรออีกสิบกว่านาทีถึงยี่สิบนาทีถึงจะเสร็จจริง ๆ
ซ่งจิ่งใช้ทิชชูเปียกเช็ดมือ มุมปากตกลงพลางฮึเสียงหนึ่ง “ปากผู้ชาย เชื่อถือไม่ได้สักคน คำพูดนี้ช่างเป็นสัจธรรมเสียจริง”
สือเยี่ยนจัดการตัวเองจนสะอาดเรียบร้อย ก่อนจะเชยคางเธอขึ้นแล้วจูบตรงมุมปาก “ตรวจสอบสินค้าแล้ว คุณหมอซ่งยังพอใจไหมครับ”
ในมุมมองของแพทย์ โครงสร้างร่างกายและสภาพร่างกายของสือเยี่ยนแข็งแรงมาก ทั้งยังอยู่ในระดับมาตรฐานที่ดีที่สุด
ส่วนในมุมมองของผู้หญิงคนหนึ่ง
สือเยี่ยนมีรูปโฉมงดงามจับตา รูปร่างสมบูรณ์แบบ มีกล้ามท้องแปดลอนและเส้นเอ็นรูปตัววี แถมยังมีเอวสอบ หากลงป้ายราคาก็คงเริ่มต้นที่เจ็ดหลัก
แต่ตัวเขากลับมีบุคลิกเย็นชาเฉียบคมราวต้นสนหลังหิมะ เมื่อสวมเสื้อผ้าก็เป็นดอกไม้สูงศักดิ์บนยอดเขา ห่างเหินและหยิ่งทะนงจนไม่อาจล่วงเกิน
ความแตกต่างที่ชัดเจนเช่นนี้ ยากที่ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานไหว
“ก็ใช้ได้” ซ่งจิ่งเอียงศีรษะ แล้วจูบตรงมุมปากของสือเยี่ยนเช่นกัน “แต่คราวหน้าอย่าปล่อยให้ฉันค้างแบบนี้ก็แล้วกัน”