ซ่งจิ่งโยนเครื่องรับสัญญาณในมือให้ยวี่จงเฉวียนอย่างส่ง ๆ
ตอนมาถึงวิลล่าหวยซาน เธอก็คาดไว้แล้วว่ายวี่จงเฉวียนอาจใช้วิธีแบบนี้ พอเดินสำรวจรอบวิลล่าหนึ่งรอบ ก็เห็นระเบิดควบคุมระยะไกลที่ติดอยู่ตรงมุมกำแพง
แค่แกะระเบิดควบคุมระยะไกลด้วยมือเปล่า เป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าดื่มน้ำเสียอีก
“คุณทำได้ยังไง?” ยวี่จงเฉวียนไม่คิดเลยว่าซ่งจิ่ง นักเรียนหญิงมัธยมปลายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง จะไม่เพียงบูรณะโบราณวัตถุได้ แต่ยังแกะระเบิดด้วยมือเปล่าได้อีก
“ยากเหรอ?” ซ่งจิ่งเลิกคิ้ว ของแบบนี้ ตอนเธออายุเจ็ดขวบก็แกะเล่นได้ตามใจแล้ว “เรื่องง่าย ๆ แบบนี้คุณยังทำไม่ได้ ก็แปลว่าคุณโง่เท่านั้นแหละ”
ยวี่จงเฉวียน “……” ระเบิดควบคุมระยะไกลที่เขานำมาวันนี้เป็นรุ่นใหม่ที่กองสุนัขล่าเนื้อเพิ่งนำเข้ามา ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงทดลอง แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญด้านระเบิดในกองสุนัขล่าเนื้อก็ยังศึกษาไม่เข้าใจ ไม่มีใครกล้าแกะสักลูก แต่เธอกลับบอกว่าง่ายงั้นเหรอ?!
ยวี่จงเฉวียนเริ่มระแวดระวัง หรี่ตามองหญิงสาวที่ยืนอย่างวางอำนาจตรงหน้า
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ซ่งจิ่งจะทำให้คนอย่างสือเยี่ยนกับเหยียนเย้าหยางมองเธอด้วยสายตาใหม่ ที่แท้ก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ
ตอนนี้คนของสือเยี่ยนรวมกับคนที่เหยียนเย้าหยางพามา จำนวนก็ไม่ได้ด้อยกว่าคนที่เขาซุ่มไว้ในวิลล่า แถมระเบิดควบคุมระยะไกลก็ถูกแกะไปแล้ว วันนี้คงยากจะเอาชีวิตซ่งจิ่งได้
ความคิดของยวี่จงเฉวียนหมุนเร็วจี๋
“จิ่งเอ๋ย เจอน้องชายเธอแล้ว” เหยียนเย้าหยางแบกหลินหยูที่ฟื้นแล้วกลับมา