ชายหนุ่มเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะหนึ่งครั้ง
บ่าวองครักษ์รีบนำไหสุราและถ้วยกระเบื้องมาให้
ซ่งเสี้ยวอวี่เห็นว่าถ้วยใบเล็กเกินไป จึงกอดไหสุราไว้แล้วดื่มไปครึ่งไห
บ่าวองครักษ์...รู้สึกเหมือนในท้องนางมีเทาเที่ยซ่อนอยู่ตัวหนึ่ง
ชายหนุ่มหยิบเนื้อย่างขึ้นมาหนึ่งไม้
ยังไม่ทันได้เข้าปาก ซ่งเสี้ยวอวี่ก็ฉวยไปจากมือเขา
“อย่ากินแล้ว ห่อให้ข้า”
นางรวบเนื้อย่างที่เหลือทั้งหมดใส่กระดาษน้ำมัน แล้วม้วนเนื้อย่างสองไม้ในจานของเขาไปด้วย
ชายหนุ่ม... “เจ้าบอกว่าแกะตายสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายหรือ?”
“เพราะอย่างนั้นยิ่งต้องมอบให้คนที่เข้าใจมันกิน”
ซ่งเสี้ยวอวี่มัดห่อกระดาษน้ำมันให้แน่น
“ฐานะเจ้าดีถึงเพียงนี้ กลับไปย่างต่ออีกก็ได้ ฮอเตียวนิงหยวนมองจากข้างนอกเหมือนรุ่งเรือง แต่ข้างในมีแต่หนอนกินหนูแทะ ข้าใช้ชีวิตอดมื้อกินมื้ออย่างทุกข์ยาก”
เรื่องที่ฮอเตียวนิงหยวนตามหาบุตรีแท้ที่พลัดพรากไปสิบห้าปีกลับมาได้ ครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงล้วนได้ยินกันแล้ว
สตรีตรงหน้าไม่รักษากฎกุลสตรีแม้แต่น้อย ต่างจากซ่งชิงฮวนโดยสิ้นเชิง
ซ่งเสี้ยวอวี่หนีบห่อกระดาษน้ำมันไว้ใต้รักแร้
“กินเนื้อย่างของเจ้าไปไม่กี่ไม้ คราวหน้าข้าจะวาดยันต์ให้เจ้าสักใบ ช่วยปัดเป่าเคราะห์ร้ายตรงหน้า”
“ข้ามีเคราะห์ร้ายหรือ?”
“ของฟรีฟังได้แค่นี้ อยากฟังให้ครบชุดก็จ่ายเงินมา”
นางหันไปปีนกำแพง
ฤทธิ์สุราพลันแล่นขึ้นมา
ซ่งเสี้ยวอวี่เกาะร่องอิฐแล้วถีบกำแพงอยู่นาน เพิ่งปีนขึ้นไปได้ครึ่งทางก็ไถลลงมาตามกำแพงกลับสู่ที่เดิม
นางเปลี่ยนตำแหน่งแล้วปีนต่อ
เวลาผ่านไปครึ่งถ้วยชา นางยังคงถีบขาอยู่ตรงโคนกำแพง