ซ่งเสี้ยวอวี่จุปากสองครั้ง แล้วตักขึ้นมาอีกหนึ่งช้อน
หลิวกว่านฉือโกรธจนดวงตาพ่นควันดำ พุ่งเข้ามาแย่งถ้วยกระเบื้อง
“นังเด็กจากที่ใดแอบมาขโมยกิน? นี่คือรังนกที่มีแต่คุณหนูชิงฮวนของพวกเราจึงจะได้กิน เจ้าเป็นหนูตัวใดที่กลายเป็นปีศาจแล้วหนีออกมาจากรูใต้ดินกัน?”
เซียงหลิงเอ๋อร์ขวางอยู่ตรงหน้าซ่งเสี้ยวอวี่
“นี่คือคุณหนูเสี้ยวอวี่”
นางขึ้นเสียงไม่น้อย แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรงไม่ไหว
ยามสาวใช้คนสนิทของคุณหนูชิงฮวนเข้าครัว หลิวกว่านฉือยังต้องยกน้ำชามาต้อนรับด้วยตนเอง
พอถึงคราวคุณหนูแท้ของจวนโหว แม้แต่โจ๊กที่เหลือสักชามก็ยังขอไม่ได้
“คุณหนูเสี้ยวอวี่อะไร?” หลิวกว่านฉือเท้าเอว “ในจวนนี้ใครบ้างไม่รู้กฎ? อายุยังน้อยก็แอบขโมยกิน มาจากบ้านนอกจริง ๆ ด้วย ช่างขึ้นโต๊ะไม่ได้เสียเลย”
หญิงรับใช้ในครัวหลายคนหยุดมือ
แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้ดูเรื่องสนุก
คุณหนูสองเพิ่งเข้าจวนมาได้วันเดียว
ฮูหยินรักใคร คุณชายทั้งหลายปกป้องใคร เรื่องนี้แพร่ไปทั่วจวนแล้ว
หลิวกว่านฉือกล้าด่าทอเช่นนี้ เบื้องหลังย่อมมีคนหนุนหลัง
ซ่งเสี้ยวอวี่ยกถ้วยกระเบื้องขึ้น สาดใส่หน้าอีกฝ่าย
รังนกเหนียวหวานเกาะเต็มคิ้ว แล้วไหลตามร่องจมูกลงไปในคอเสื้อ นางยกมือฟาดฉาดหนึ่ง
มีดทำครัวหลายเล่มพลันหยุดลงพร้อมกัน
หลิวกว่านฉือเช็ดคราบเหนียวเต็มมือ เสียงแหบพร่า
“เจ้ากล้าตีข้ารึ?”
“คุณหนูชิงฮวนของพวกเจ้าลำไส้ใหญ่ยึดติดกัน ปัสสาวะยังหวานอยู่เลย” ซ่งเสี้ยวอวี่วางถ้วยเปล่าลงบนโต๊ะ “ใช่ว่าข้าอยากทำลายบรรยากาศ แต่คนที่ป่วยไปทั้งตัวอย่างนางกินของบำรุงนี้เข้าไป อาจบำรุงเกินไปได้ เจ้ากินแทนนางเสีย ถือว่านายบ่าวรักใคร่กลมเกลียว”
หลิวกว่านฉือเหวี่ยงแขนขึ้น
ซ่งเสี้ยวอวี่คว้าข้อมือนางไว้ กดลงด้านล่าง
หลิวกว่านฉือก้มตามลงไปครึ่งตัว แล้วยังถูกซ่งเสี้ยวอวี่ตบเข้าให้อีกสองฉาด
“ปล่อยข้า! ข้าเป็นผู้ดูแลครัวที่ฮูหยินเลื่อนตำแหน่งให้ด้วยตนเอง”
“ถึงอย่างไรก็แก่จนตาฝ้าฟางแล้ว” ซ่งเสี้ยวอวี่ปล่อยมือ เช็ดมืออย่างรังเกียจ “หักอาหารเช้าของข้า รีบร้อนประจบใครกัน?”
นางกวาดตามองลังนึ่งบนเตา
“อาหารเช้าของข้าล่ะ?”
หลิวกว่านฉือนวดกระดูกข้อมือ ถอยไปหลบอยู่ระหว่างหญิงรับใช้สองคน
“ไม่มี”