หลังจากฟังฉินจื้อหย่วนเล่ามามากมาย ความสงสัยที่พวกเขามีต่อหานฉานก็เริ่มสั่นคลอน อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะเป็นตัวฉินจื้อหย่วนเอง หรือพ่อแม่ของเขาอย่างฟ่านเสียกับฉินเจิ้นเจีย ต่างก็แสดงออกว่า...ปกติอย่างยิ่ง เป็นครอบครัวธรรมดาที่ได้รับการอบรมมาดีครอบครัวหนึ่ง
“ขอดูประวัติแชตระหว่างคุณกับกงไม้ไม้ในแอปดวงจันทร์ได้ไหมครับ” ซ่งเว่ยอันถาม
พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉินจื้อหย่วนก็มีสีหน้าเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย “ประวัติแชต...ก็ได้ครับ แต่ส่วนใหญ่เป็นคำหวานเลี่ยน ๆ ที่เราสองคนคุยกัน จริง ๆ แล้วไม่มีอะไรน่าดูหรอกครับ”
ซ่งเว่ยอันพยักหน้า “รบกวนด้วยครับ”
ฉินจื้อหย่วนเปิดแอปดวงจันทร์ ค้นหาประวัติแชตระหว่างเขากับกงไม้ไม้ แล้วส่งให้ซ่งเว่ยอันดูอย่างเปิดเผย
ทั้งสี่คนยื่นหน้าเข้ามาพร้อมกัน ภาพตรงหน้าซ่งเว่ยอันจึงมืดทะมึนไปหมด จนเกือบมองหน้าจอไม่เห็น
เขาพูดไม่ออกจริง ๆ “พวกคุณทำแบบนี้แล้วผมจะดูยังไงครับ”
สือหยวนกับฉือซีกวานจึงขยับศีรษะออกไป
ทั้งสามคนอ่านข้อมูลได้เร็วมาก ทักษะนี้ฝึกฝนกันมาจนชำนาญแล้ว ซ่งเว่ยอันเลื่อนดูประวัติแชตจากข้อความล่าสุดขึ้นไปด้วยความเร็วมือที่ค่อนข้างไว แต่เลื่อนอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่ถึงข้อความช่วงแรก ๆ ประวัติแชตของทั้งคู่มีเยอะจริง ๆ สมกับเป็นคู่รักที่กำลังอยู่ในช่วงหวานชื่น
ดูไปได้ครึ่งหนึ่ง หลิงอู๋โหยวก็ยื่นนิ้วมาแตะหน้าจอไว้