ฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน
ตอนหลิงอู๋โหยวเข้าไปในห้องน้ำ ข้างนอกยังเป็นท้องฟ้าสีครามแจ่มใส มีเมฆขาวลอยอยู่ สือหยวนผูกต้าไป๋ไว้ด้านนอก กำชับให้มันนั่งอยู่ตรงนี้ห้ามขยับ ต้าไป๋แลบลิ้น นั่งรอพวกเขาออกมาอย่างว่าง่าย
แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที หลิงอู๋โหยวก็ออกมา ฝนห่าใหญ่ด้านนอกทำให้เธอตกใจ พอเหลือบมองไปอีกที ก็เห็นสุนัขเปียกโชกตัวหนึ่งนั่งตากฝนอยู่ ท่าเดิมกับตอนที่เธอเข้าไป แถมยังแลบลิ้นยิ้มแฉ่งอย่างซื่อบื้อเหมือนเดิม — มันไม่ขยับไปไหนเลยจริง ๆ
หลิงอู๋โหยวร้องเรียกอย่างหมดคำพูดว่า “ต้าไป๋ มานี่”
ต้าไป๋ลุกขึ้น วิ่งเหยาะ ๆ มาหาเธอ มันอยากแนบตัวคลอเคลียหลิงอู๋โหยว แต่เธอยื่นแขนออกไปกดหัวสุนัขไว้ ห้ามไม่ให้เข้ามาใกล้
ต้าไป๋สะบัดหัวไล่น้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว สาดน้ำใส่หลิงอู๋โหยวจนเปียกไปทั้งตัว
หลิงอู๋โหยว: …
คนกับสุนัขยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาหน้าห้องน้ำ รอสือหยวน
สวนสาธารณะที่เมื่อครู่ยังครึกครื้น พลันเงียบเหงาราวกับผู้คนและสัตว์พากันหนีหายไปหมด นอกจากเงาร่างไม่กี่คนที่วิ่งฝ่าฝนไปทางประตูใหญ่ ก็แทบไม่เหลือใครแล้ว
สือหยวนออกมาอย่างรวดเร็ว พอเห็นฝนที่ตกหนักด้านนอกก็ประหลาดใจเล็กน้อย “ดูท่าพยากรณ์อากาศก็ไม่แม่นเหมือนกัน… หน้าประตูมีร้านสะดวกซื้อ ผมไปซื้อร่มนะ อู๋โหยว รอผมอยู่ตรงนี้กับต้าไป๋”
หลิงอู๋โหยวไม่อยากเปียกฝน จึงพยักหน้า
แต่น่าเสียดายที่ต้าไป๋ฟังแผนของพวกเขาไม่รู้เรื่อง สือหยวนเพิ่งวิ่งออกไปได้ไม่กี่เมตร ต้าไป๋ที่มองเจ้านายตัวน้อยจากไปก็วิ่งตามทันที หลิงอู๋โหยวไม่ทันตั้งตัว แรงของสุนัขตัวใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เธอถูกลากให้วิ่งไปสองสามก้าว เกือบหกล้ม พอตั้งสติได้ก็เปียกไปหมดทั้งตัวแล้ว