เดินกันมาได้พักหนึ่งแล้ว สือหยวนก็ยังไม่ยอมคลายมือ
นับตั้งแต่คบกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองจับมือกัน หลิงอู๋โหยวไม่ชินกับการเดินจับมือใคร จึงคิดจะดึงมือออก แต่พอดึงเบา ๆ อีกฝ่ายกลับกำแน่นขึ้น
มือของสือหยวนค่อนข้างแห้ง ไม่เหนียวเหนอะหนะ จับแล้วสบายมาก
หลิงอู๋โหยวก้มลงมอง มือขาวเรียวยาวข้างนั้นกำลังประสานนิ้วทั้งสิบกับเธอ นิ้วมือเรียวได้รูปกดเบา ๆ อยู่บนหลังมือ เล็บทรงวงรีที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อยเผยสีชมพูสุขภาพดี เจ้าสือหยวนนี่หน้าตาดีไปจนถึงเล็บเลยหรือไง ร่างกายนี้ไม่มีข้อเสียบ้างหรือไงนะ?
หลิงอู๋โหยวใจกว้างกับของสวย ๆ อยู่แล้ว ยิ่งอีกฝ่ายเป็นแฟนของตัวเอง เธอจึงยอมให้เขาจับมืออย่างใจกว้าง
หลิงอู๋โหยวไม่เคยมาสวนสาธารณะแห่งนี้ จึงไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหน เธอหันไปมองซามอยด์ที่เดินอยู่ข้างกาย นั่นคือเจ้าหมาซื่อบื้อในรูปโปรไฟล์วีแชทของสือหยวน มันแยกเขี้ยวยิ้มอยู่ตลอดเวลา เดินกระเด้งกระดอน บนหลังสะพายกระเป๋าเป้ลายเป็ดเหลืองใบจิ๋วแสนน่ารัก
เธอนึกถึงภาพเมื่อครู่ พอออกจากสถานีรถไฟใต้ดินก็เห็นแฟนหนุ่มจูงหมาอยู่แต่ไกล รอบข้างมีสาวสวยหลายคนล้อมอยู่ พอเดินเข้าไปใกล้ เธอก็เห็นสีหน้าสุภาพแต่แฝงความอึดอัดและอดกลั้นของสือหยวน แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้