ฉือซีกวาน: “มี มี มี เขียนไว้ตรงนี้ว่าเธอเป็นนางแบบตั้งแต่ปี 2020 ถึงเดือนเมษายนปี 2023 ดูเหมือนจะถ่ายพวกชุดแต่งตัว แล้วก็เป็นนางแบบปกหนังสือ รวมถึงถ่ายให้บริษัทเครื่องสำอางบางแห่งด้วย... เอ๊ะ? อนาคตดูสดใสดีนี่ ทำไมทีหลังถึงไปทำสื่อออนไลน์ล่ะ? หรือเป็นเพราะเรื่องขาบาดเจ็บ?”
หลิงอู๋โหยวมองสือหยวนกับซ่งเว่ยอัน “ขาของซูโหย่วโหย่วบาดเจ็บเมื่อไหร่?”
ทั้งสองชะงักไป สือหยวนพูดว่า “เหมือนพวกเราจะไม่ได้ถามนะ”
เพราะถ้าเธอพิการมาตั้งแต่เกิดก็คงกระอักกระอ่วน อีกอย่างเรื่องนี้ดูเหมือนไม่เกี่ยวกับคดีเท่าไร ตอนนั้นทั้งสามคนจึงไม่ได้ใส่ใจ
สือหยวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ฉันส่งข้อความถามเธอตอนนี้เลย”
หลิงอู๋โหยวหยิบประวัติของเฉินเวยเทียนขึ้นมาดู เธอมาจากครอบครัวสามคนในต่างจังหวัด พ่อชื่อเฉินเหวย อายุ 51 ปี แม่ชื่อไช่หงหง อายุ 46 ปี ทั้งคู่เป็นแรงงานทั่วไป ข้อมูลครอบครัวมีเพียงเท่านี้ และไม่มีประวัติอาชญากรรม
หลิงอู๋โหยวค้นกองเอกสารอีกครั้งจนพบข้อมูลประวัติการศึกษาของเฉินเวยเทียน แต่กลับพบว่าไม่มีประวัติการเรียนภาคบังคับเก้าปี ส่วนวุฒิอนุปริญญาของเธอก็ได้มาจากการสอบเทียบวุฒิผู้ใหญ่
ฉือซีกวานพูดอยู่ข้างเธอว่า “ฟังดูฮึดสู้มากเลยใช่ไหม? ครอบครัวยากจนที่ไม่ส่งลูกเรียนมีเยอะแยะไป เธออาศัยความพยายามของตัวเองสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วก็ออกมาจากถิ่นทุรกันดารได้”
หลิงอู๋โหยวอ่านข้อมูลอีกครั้ง “เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ?”