สือหยวน: “ได้ แล้วคนอื่นล่ะ? @หัวหน้าหน่วยซ่ง @ฉือซีกวาน @กวนจื่อผิง”
ฉือซีกวานตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: “พรุ่งนี้เช้าฉันต้องกลับบ้านเกิด ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงจะแต่งงาน ถึงรู้ว่ากลับไปต้องโดนเร่งให้แต่งงานแน่ ๆ แต่ถ้าไม่กลับตอนนี้ พอกลับไปช่วงตรุษจีนคงโดนตีแน่ (รูปแมวร้องไห้ JPG)”
กวนจื่อผิง: “พรุ่งนี้ไปดูตัว ฮ่า ๆ (รูปหัวกะโหลก JPG)”
ซ่งเว่ยอัน: “อยู่เป็นเพื่อนภรรยา ไม่ไป”
สือหยวน: “ได้ เข้าใจแล้ว”
หลิงอู๋โหยวอ่านข้อความจบก็คิดในใจว่า ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ก็เหลือแค่เธอกับสือหยวนไปกันสองคนสินะ? เธอยังคิดต่อไม่ทันไร สือหยวนก็เปิดบทสนทนาส่วนตัวกับเธอขึ้นมา:
“อู๋โหยว พรุ่งนี้เธอว่างช่วงไหน? ฉันจะลองดูว่ามีตั๋วรอบที่เหมาะไหม”
หลิงอู๋โหยว: “ตอนเช้าต้องนอน”
สือหยวน: “งั้นประมาณสิบเอ็ดโมงไหม? ก่อนหน้านี้ฉันบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเธอ พรุ่งนี้เที่ยงสะดวกหรือเปล่า?”
เรื่องเลี้ยงข้าว หลิงอู๋โหยวแทบลืมไปแล้ว แต่ในเมื่อเขาเป็นคนพูดขึ้นมาเอง เธอก็ไม่มีเหตุผลต้องเกรงใจ: “สะดวก งั้นสิบเอ็ดโมงครึ่งนะ”
สือหยวน: “ได้ งั้นเจอกันสิบเอ็ดโมงครึ่งตรงทางเข้าโซนเอของไอเอ็น89 ดีไหม? หนังรอบบ่ายโมงครึ่ง เธอลองคิดดูว่าจะกินอะไร ถ้าต้องจองร้านล่วงหน้าก็บอกฉันก่อนนะ”
หลิงอู๋โหยว: “1”
สือหยวน: “1?”
หลิงอู๋โหยว: “แปลว่าได้รับข้อความแล้ว”
สือหยวนสงสัยว่าเลข 1 ไปแปลว่าได้รับข้อความแล้วได้อย่างไร: “โอเค”