คลินิกมีทั้งหมดสี่ชั้น ชั้นหนึ่งเป็นโถงรับรองกับเคาน์เตอร์ต้อนรับ และยังมีพื้นที่นั่งรอซึ่งจัดมุมเล่นสำหรับเด็กไว้โดยเฉพาะ
ชั้นสองกับชั้นสามเป็นห้องตรวจให้คำปรึกษาของแพทย์ ตรงปลายทางเดินแต่ละชั้นมีห้องน้ำชาขนาดเล็ก ตั้งเครื่องขายขนมและเครื่องดื่มอัตโนมัติไว้หลายเครื่อง
ห้องทำงานของซูหลินเฉิงอยู่ชั้นสาม หลิงอู๋โหยวกับพวกจึงนั่งรอที่ห้องน้ำชาชั้นสาม บางครั้งก็เล่นโทรศัพท์ บางครั้งก็พูดคุยเรื่องคดี พอรู้สึกอยากกินอะไรขึ้นมาก็เดินไปซื้อขนมแถวนั้น แม้จะดูสบาย ๆ แต่ก็ยังน่าเบื่ออยู่บ้าง พอถึงสิบโมง ทั้งสามคนจึงรีบรุดไปยังห้องตรวจ 308 อย่างอดใจรอไม่ไหว
ตอนนั้นซูหลินเฉิงเพิ่งส่งคนไข้คนก่อนกลับไป เขายืดเส้นยืดสาย ตั้งใจจะชงชาแล้วเล่นโทรศัพท์พักผ่อนให้เต็มที่ แต่พอชาชงเสร็จก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
ซูหลินเฉิงไม่ได้คิดอะไรมาก “เชิญครับ”
เขานึกว่าคนไข้ที่เพิ่งกลับไปคงย้อนมาถามอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็ผู้ช่วยมีธุระมาหา แต่พอเปิดประตูออก กลับพบใบหน้าคนแปลกหน้าสามคน ดูอายุน้อยกันทั้งนั้น ชายหนุ่มรูปงามกับหญิงสาวหน้าตาสะสวย
ถ้วยชาที่ซูหลินเฉิงยกขึ้นจ่อปากชะงักค้างไป “คะ...คุณเป็นใครครับ?”
สือหยวนที่เดินนำหน้าหยิบบัตรตำรวจออกมาแล้ว “สวัสดีครับ หมอซู พวกเราเป็นตำรวจสืบสวนอาชญากรรมจากกรมตำรวจเมืองไห่โจว ตอนนี้มีคดีหนึ่งที่ต้องขอความร่วมมือจากคุณในการสอบสวนครับ”
“คดีหรือครับ?” ซูหลินเฉิงดูประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี “ได้ครับ ทั้งสามท่านเชิญเข้ามานั่งเลย”