หลิงอู๋โหยวลืมไปเกือบหมดแล้วจริง ๆ ปกติเวลาพูดหยอกล้อหรือพูดจาเหลวไหล เธอก็แค่พูดให้สะใจชั่วครู่ พอจบแล้วก็ลืม
ครั้นเห็นสือหยวนมองมาด้วยแววตาคล้ายกำลังซักถาม นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขายังช่วยเปลี่ยนผ้าปูเตียงให้เธออยู่ เธอก็ส่ายหน้าอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย “ไม่ได้ลืม ฉันจำได้ เมื่อกี้แค่ทดสอบคุณน่ะ”
สือหยวน: …………
ทดสอบเขาเนี่ยนะ?
ถ้าเขาเชื่อคำพูดนี้จริง ๆ ก็คงเสียแรงที่รู้จักเธอมาสามปีครึ่ง
แต่เขาก็ทำอะไรเธอไม่ได้ ได้แต่ช่วยปูเตียงให้เรียบร้อยอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะกลับห้องตัวเองไปเปลี่ยนผ้าปูเตียงต่อด้วยสีหน้ากล้ำกลืนเล็กน้อย
หลิงอู๋โหยวเดินตามหลังเขาเข้าไปในห้อง สือหยวนมองเธออย่างประหลาดใจ “มีอะไรเหรอ?”
“คุณเอาครีมอาบน้ำมาด้วยไหม” หลิงอู๋โหยวถาม “ฉันไม่อยากใช้ของที่นี่”
ก็ว่าแล้ว ตอนจัดกระเป๋ารู้สึกว่าไม่ต้องเอาอะไรมาเลย แต่พอถึงเวลาต้องใช้จริง ๆ ถึงได้รู้ว่าไม่ได้เอาอะไรมาเลย หลิงอู๋โหยวซึ่งไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวมีแววกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่เธอไม่กังวลอยู่แล้ว ยังไงสือหยวนก็ต้องเอามาแน่ ด้วยนิสัยพิถีพิถันของเขา จะไปใช้ของข้างนอกได้อย่างไร
“ผมเตรียมของคุณไว้แล้ว” เป็นไปตามที่เธอคิด สือหยวนหยิบขวดแบ่งบรรจุสีเทาออกมาสี่ขวดจากกระเป๋าเดินทาง “นี่ ครีมอาบน้ำ โลชั่นทาผิว แชมพู แล้วก็ครีมนวดผม”