สือหยวนเตือนว่า “สามีของโจวซือ คุณโจวอาศัยอยู่ที่ถนนหลิวซ่าง มีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน เวลาที่คุณลงมือคือวันที่สิบห้าเดือนแปดปีที่แล้ว”
พอเขาพูดขึ้นมา เสี่ยวหมี่ก็นึกออก “อ๋อ คนนั้นนี่เอง จำได้แล้ว ง่ายมากเลย ฉันรอจนโจวซือไม่อยู่บ้าน แล้วปีนจากข้างนอกเข้าไปที่ระเบียงบ้านเธอ พอเขาออกมาเก็บผ้า ฉันก็ฆ่าเขาแล้วหนีไป... อืม ก็แค่นี้แหละ”
เรื่องที่เธอเล่ามา ตำรวจสืบพบหมดแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าซ่งเว่ยอันกับพวกไม่ได้ต้องการรู้แค่ขั้นตอนคร่าว ๆ เท่านั้น
ดูท่ายังมีเรื่องให้ถามอีกเยอะ ซ่งเว่ยอันถอนหายใจในใจ “อย่างแรก คุณรู้จักโจวซือได้ยังไง? โจวซือบอกว่าไม่รู้จักคุณ”
เสี่ยวหมี่นึกย้อนดู “บังเอิญเจอชื่อเธอในแฟ้มประวัติคนไข้ของซูหลินเฉิง ฉันจำเบอร์โทรศัพท์ไว้ แล้วแกล้งทำเป็นเพื่อนสมัยอนุบาลเพื่อขอเพิ่มวีแชท”
“อนุบาล?” ซ่งเว่ยอันเลิกคิ้ว “เธอเชื่อเหรอ?”
เสี่ยวหมี่ตอบว่า “เธอจำเพื่อนสมัยอนุบาลไม่ได้สักคน ฉันก็เลยแต่งเรื่องตอนอนุบาลขึ้นมาสองสามเรื่อง อย่างเช่นเธอเคยฉี่รดที่นอนฉัน ฉันให้เธอยืมกางเกง อะไรทำนองนั้น ฟังดูเหมือนเรื่องจริง เธอก็เลยเชื่อ แต่เพราะเราไม่ได้สนิทกันจริง ๆ หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยติดต่อฉัน ฉันเลยแอบซุ่มดูโพสต์ในวีแชทของเธอได้อย่างราบรื่น”
ซ่งเว่ยอันคิดในใจว่าเธอช่างมีฝีมือจริง ๆ “แล้วกลุ่มแชตล่ะ...”
“กลุ่มแชตก็ฉันเป็นคนสร้าง” เสี่ยวหมี่ตอบ “ตอนโหยวหลี่ซวงไปรักษาที่คลินิกจิตวิทยาซู ฉันเพิ่มวีแชทของคนอื่นไว้หลายคน พอจำนวนคนใกล้เคียงกับที่ต้องการก็สร้างกลุ่มขึ้นมา”