คืนนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า บนถนนมีคนเยอะมาก ซ่งเว่ยอันขับรถวนอยู่หลายรอบกว่าจะหาร้านปิ้งย่างที่คนไม่แน่นมากเจอ แต่สุดท้ายก็ยังต้องต่อแถวรอสิบกว่านาที แถมอากาศก็หนาวจัด พวกเขาจึงต้องนั่งกินกันตรงที่นั่งกลางแจ้งด้านนอกร้าน
ถึงอากาศจะหนาว แต่บรรยากาศรอบข้างกลับคึกคักไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นญาติมิตรที่ออกมากินข้าวด้วยกัน ด้านนอกร้านปิ้งย่างแห่งนี้ยังมีโทรทัศน์แขวนอยู่บนผนัง กำลังถ่ายทอดสดงานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง กินอาหารไปพลาง ฟังเหล่าดาราร้องเพลงจากในจอไปพลาง ก็เพลินดีจริง ๆ
ใกล้เที่ยงคืนแล้ว พิธีกรในโทรทัศน์เริ่มนับถอยหลัง ลูกค้าที่กำลังกินข้าวก็ส่งเสียงนับตามอย่างกระตือรือร้น
ฉือซีกวานกับกวนจื่อผิงถือโคล่าคนละมือ อีกมือถือเนื้อเสียบไม้ย่าง แล้วนับตามอย่างตื่นเต้นว่า “สิบ เก้า แปด เจ็ด หก...”
ซ่งเว่ยอันยิ้มพลางยื่นรูปที่เมิ่งชุนถังส่งมาให้หลิงอู๋โหยวดู “ป้าเมิ่งก็กำลังกินมื้อดึกกับน้องซินอยู่ที่บ้าน รอเคานต์ดาวน์ข้ามปีเหมือนกัน”
ที่จริงป้าเมิ่งก็ส่งรูปมาให้เธอดูแล้ว แต่หลิงอู๋โหยวยังพูดว่า “ซี่โครงเปรี้ยวหวานที่ป้าเมิ่งทำอร่อยที่สุดเลย”
ซ่งเว่ยอันยิ้มกว้าง “แน่อยู่แล้ว ผมเกิดมาจนป่านนี้ยังไม่เคยกินอะไรอร่อยกว่านี้เลย”
สือหยวนกำลังโทรศัพท์บอกทางบ้านว่าตัวเองปลอดภัยดี “...อืม ผมรู้แล้วพี่ จำไว้ว่าบอกให้แม่เข้านอนเร็ว ๆ ด้วย...ครับ”
สองแตง: “ห้า สี่ สาม...”