การตรวจเส้นขนอย่างเร็วที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ซึ่งนานพอ ๆ กับการสอบปากคำหนึ่งรอบ สือหยวนกับกวนจื่อผิงจึงไม่รอผลตรวจ รีบหิ้วตัวเขากลับมาก่อน
เยว่เฉิงไฉถูกหิ้วไปหิ้วมา ก่อนจะกลับมานั่งในห้องสอบสวนที่คุ้นเคยอีกครั้ง ทันทีที่ก้นแตะเก้าอี้ เขากลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาชั่วขณะ ราวกับได้กลับบ้าน น้ำเสียงก็แข็งกระด้างขึ้น “พวกคุณคิดว่าสนุกนักหรือไง? หิ้วผมไปโน่นมานี่ ผมก็มีขา เดินเองได้!”
“เลิกโวยวายได้แล้ว” กวนจื่อผิงชี้หน้าผากเขา “มีหนุ่มหล่อตั้งสองคนหิ้วมาให้ ได้รับการดูแลดีขนาดนี้ คนอื่นอยากได้ยังไม่มีโอกาสเลย!”
หนุ่มหล่อตั้งสองคนงั้นเหรอ?
เยว่เฉิงไฉมองสือหยวนที กวนจื่อผิงที ทั้งคู่ก็หล่ออยู่หรอก…
แต่เขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกันนะ!
“ขี้เกียจพูดกับพวกคุณแล้ว” เขาหันหน้าหนี “ผมเพิ่งออกจากสถานีตำรวจได้ไม่นาน พวกคุณจับผมกลับมาอีกทำไม? เห็นผมเป็นของเล่นหรือไง?”
กวนจื่อผิงเชิดคาง “แกล้งนายเล่นแล้วจะทำไม?”
เยว่เฉิงไฉ: …
หมอนี่ดุชะมัด เยว่เฉิงไฉรู้สึกว่าตัวเองตั้งท่าไม่ขึ้น “ตำรวจที่ไหนเขาทำกันแบบนี้…”
ยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องสอบสวนก็เปิดออก คนสองคนที่เยว่เฉิงไฉเห็นแล้วก็หงุดหงิดเดินเข้ามา
ซ่งเว่ยอันหันไปบอกสองคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง “พวกนายไปรอข้างนอกก่อน”
สือหยวนรับคำแล้วเดินออกไปก่อน กวนจื่อผิงฉวยจังหวะที่ซ่งเว่ยอันมองไม่เห็น ชูกำปั้นขู่เยว่เฉิงไฉ ก่อนจะเดินตามออกไปและปิดประตูตามหลัง