“ฉันเข้าไปแล้ว ต้องยืนอยู่มุมหนึ่งใช่ไหม?”
เธอไม่พูดจาไร้สาระอีก เปิดประตูอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปตรง ๆ
ความมืดกลืนร่างเธอหายไป ต่อหน้าสายตาของทุกคน เธอจากไปในความมืดโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา
หลินอิ่งอยากเกาะหลิงอู๋โหยวไว้ จึงร้องเรียกอย่างร้อนใจว่า “เฮ้ รอฉันด้วยสิ” จากนั้นก็กระทืบเท้าแล้ววิ่งตามเข้าไป
เมื่อเห็นผู้หญิงทั้งสองเข้าไปแล้ว กวนจื่อผิงก็คิดจะผลักประตูเดินตามเข้าไป ทว่ามือเพิ่งแตะประตู ก็รู้สึกว่ามีคนตบไหล่ เขาหันกลับไปมอง เป็นเสิ่นเหมิงไห่ที่ทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ อีกฝ่ายเอ่ยอย่างน่าสงสารว่า “ลูกพี่ลูกน้องคนรอง จูงมือพาฉันเข้าไปได้ไหม?”
กวนจื่อผิง: ……
หัวหน้าหน่วยซ่ง ฉือซีกวาน และสือหยวนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันกลั้นหัวเราะ พ่อบ้านเจี่ยกระแอมหนึ่งครั้งแล้วกล่าวว่า “คุณชายทั้งสอง ใกล้หมดเวลาแล้วครับ”
“ชิ ยุ่งยากจริง” กวนจื่อผิงยังจำภาพลักษณ์ที่ตัวเองวางไว้ได้ จึงบ่นออกมาอย่างจริงครึ่งเล่นครึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือเสิ่นเหมิงไห่แล้วลากเข้าไปด้วย จากนั้นก็ปิดประตูตามหลัง
“แต่ว่า...” ฉือซีกวานที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกจู่ ๆ ก็ถามขึ้น “เกมนี้เล่นกันยังไงแน่?”
พ่อบ้านเจี่ยยิ้มละไมพลางเริ่มอธิบาย