ทั้งสองหันขวับไปตามสัญชาตญาณ แล้วก็สบเข้ากับใบหน้าตื่นตระหนกพอดี
ชายหนุ่มในเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายสีขาวนอนพาดอยู่บนกระจกหน้ารถของสือหยวน เขาเบิกตากว้างจ้องคนทั้งสองที่อยู่ด้านใน
ทั้งสามสบตากันได้ไม่ถึงครึ่งวินาที ชายหนุ่มก็กลิ้งตกลงไป รอยแผลแตกบนหน้าผากครูดเป็นรอยเลือดชัดเจนบนกระจก
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนสมองของสือหยวนกับหลิงอู๋โหยวยังไม่ทันเริ่มทำงาน ชายหนุ่มเพิ่งกลิ้งตกลงไปเพียงชั่วพริบตา ก็มีเสียงดังสนั่นราวกับระเบิดแผดก้องมาจากข้างหน้า
หลิงอู๋โหยวยกมือปิดหูโดยไม่รู้ตัว พอตั้งสติได้ก็รีบลืมตาขึ้นมอง บนถนนทางซ้ายด้านหน้า รถสามคันชนกัน รถสองคันชนประสานงากัน ส่วนอีกคันถูกชนจนกระเด็นไปอยู่ด้านหน้าฝั่งเบาะข้างคนขับ ตัวถังรถทั้งสามคันบิดเบี้ยวเสียหาย ควันลอยโขมงขึ้นจากด้านบน
เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นลงรอบด้าน
หลิงอู๋โหยวปลดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว “ลงจากรถ”
สือหยวนคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “คุณโทร 120”
“ได้”
หลิงอู๋โหยวโทรแจ้ง 120 พลางบอกความต้องการอย่างรวบรัด จากนั้นก็ยืนอยู่หน้ารถ กวาดตามองสถานการณ์รอบข้าง ตอนนี้ดูเหมือนจะมีเพียงรถสามคันนั้นที่ได้รับความเสียหายหนักจากการชนกัน รถคันอื่นน่าจะไม่เป็นไร เจ้าของรถหลายคนจอดรถลงมาดูเหตุการณ์ ทำให้บริเวณนั้นค่อนข้างวุ่นวาย
สือหยวนเข้าไปจัดการแล้ว
สายตาของหลิงอู๋โหยวหันไปยังพื้นถนนหน้ารถของพวกเขา ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนทางม้าลายกำลังจะลุกขึ้น