เฉินเจียเหมยคงจะกลัวของชิ้นนั้นอยู่แล้ว เลยใส่มันไว้ในกล่องเครื่องประดับใบเล็ก ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง
“ฉันไม่เคยจับมันเลยค่ะ ตอนประธานว่านให้มา พอดีในกระเป๋าฉันมีกล่องเล็ก ๆ สำหรับใส่ต่างหูอยู่ใบหนึ่ง ก็เลยให้เขาใส่ลงไปในนั้น ตอนนั้นมืดมาก ฉันเองก็ไม่ได้ดูให้ละเอียด” สีหน้าเฉินเจียเหมยดูอิดโรยเล็กน้อย “พอกลับถึงบ้าน ฉันกะว่าจะเอาออกมาดูสักหน่อย แต่ดันเห็นเลือดเข้า เลยยิ่งไม่กล้าแตะค่ะ”
“เดิมทีคิดว่าจะเอาไปล้างก่อนตอนจะขาย แต่ไม่คิดเลยว่า...”
เธอถอนหายใจ
แหวนยังไม่เคยถูกล้าง หลิงอู๋โหยวกับสือหยวนดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ทั้งคู่รับกล่องใบเล็กมา กล่าวขอบคุณเฉินเจียเหมยแล้วเตรียมตัวกลับ อีกฝ่ายดูอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง “เอ่อ...คุณตำรวจหลิง ฉันจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”
หลิงอู๋โหยวตอบอย่างมั่นใจ “แน่นอน คนที่เอาแหวนไปไม่ใช่คุณ คุณก็ยังไม่ทันได้ขายมัน แถมยังเอามาคืนให้ตำรวจ มันต้องขอบคุณคุณแน่ วางใจเถอะ”
เฉินเจียเหมยถอนหายใจอย่างโล่งอก บนใบหน้าซีดเซียวมีรอยยิ้มจาง ๆ “ดีค่ะ...จริงสิ ถ้าตอนกลางคืนฉันกลัว โทรหาคุณได้ไหมคะ?”
หลิงอู๋โหยวตอบอย่างเปิดเผย “ได้สิ โทรมาเบอร์เดียวกับที่ฉันใช้โทรหาคุณนั่นแหละ”