ส่วนสูงของพ่อเชินประมาณ 175 เซนติเมตร น้ำหนักตัวมากกว่าเฉิงกุยอยู่หน่อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
พ่อเชินตกลงไปในน้ำแล้วเห็นได้ชัดว่าตื่นตระหนก เอาแต่ร้องไปดิ้นไปอยู่ในน้ำ “อึก ๆ ๆ ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”
เสิ่นเหมิงไห่ยองอยู่ริมสระ ตะโกนเสียงดัง “พ่อ น้ำลึกแค่เมตรสิบเอง พ่อลุกขึ้นยืนสิ ลุกขึ้นยืน!”
พ่อเชิน “อึก ๆ ๆ ไอ้...ไอ้ลูกเวร อึก ๆ ๆ...ช่วย...พ่อแกด้วย อึก ๆ...”
เสิ่นเหมิงไห่ “พ่อ ลุกขึ้นยืนสิ!”
“อึก ๆ ๆ...”
เสิ่นเหมิงไห่: ?
หลิงอู๋โหยวกับซ่งเว่ยอันเห็นพ่อเชินดิ้นอยู่ในสระพักหนึ่ง แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็คิดเพียงว่าอีกฝ่ายยังตั้งหลักทรงตัวไม่ได้
สือหยวนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล “หัวหน้าหน่วยซ่ง หรือว่า...”
ในตอนนั้นเอง แม่เชินซึ่งเอาแต่หัวเราะเยาะสามีว่าไร้ประโยชน์พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าซีดเผือด รีบเร่งลูกชาย “แย่แล้ว แย่แล้ว รีบช่วยพ่อแกขึ้นมาเร็ว!”
เสิ่นเหมิงไห่ทำหน้างง “แม่ น้ำลึกแค่เมตร...”
แม่เชินตบหลังเขาแรง ๆ “รีบไป!”
“ได้ ๆ ๆ...”
แต่ก่อนที่เสิ่นเหมิงไห่จะทันได้ขยับ สือหยวนก็กระโดดลงไปแล้ว เขาช่วยพ่อเชินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด พ่อเชินสำลักน้ำไปบ้าง พอขึ้นมาก็นอนคว่ำอยู่กับพื้น อาเจียนไม่หยุด สือหยวนช่วยตบหลังให้ โชคดีที่ช่วยไว้ได้ทัน พอขย้อนน้ำออกมาก็ดีขึ้นมาก
แม่เชินวิ่งไปหาเขาแล้วปลอบ “ที่รัก ไม่เป็นไรใช่ไหม?”