ซ่งเว่ยอันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ฉันจะโทรเรียกพวกเขามาปล่อยน้ำ”
“ยุ่งยากเกินไป ไม่รู้ต้องรอนานแค่ไหน” หลิงอู๋โหยวว่า “พวกเราไปขอยืมสระบ้านข้าง ๆ ใช้ดีกว่า”
ซ่งเว่ยอันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ก็จริงนะ พวกเรามีเหตุผลอันสมควรนี่นา”
สือหยวน: …
มองหัวหน้าหน่วยซ่งที่ถูกพาตัวไป สือหยวนพลันนึกถึงคำอีกคำที่ใช้บรรยายสไตล์การทำงานของหลิงอู๋โหยวได้ว่า
ยอมสร้างความยุ่งยากให้คนอื่น ดีกว่ายุ่งยากเอง
หลิงอู๋โหยวคนนี้ คงไม่เคยเก็บเรื่องอะไรมาเครียดเองเลยสินะ
สือหยวนยิ้ม รู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ทั้งสามเลือกบ้านหลังหนึ่งเป็นผู้โชคดีแล้วเคาะประตู รออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่มีใครมา ตอนที่หลิงอู๋โหยวคิดว่าไม่มีคนอยู่และกำลังจะเข้าไปตรง ๆ ประตูรั้วของบ้านก็เปิดออก
“พวกคุณคือ…”
คนที่ออกมาเป็นป้าวัยกลางคนคนหนึ่ง เธอมองทั้งสามคนอย่างสงสัยแล้วถามว่า “มีธุระอะไรหรือคะ”
ซ่งเว่ยอันหยิบบัตรตำรวจออกมา “พวกเราเป็นตำรวจสืบสวนอาชญากรรมจากกรมตำรวจเมืองไห่โจว กำลังสืบคดีอยู่แถวนี้ ขอใช้สระว่ายน้ำของพวกคุณได้ไหมครับ”
“ตำรวจสืบสวนอาชญากรรมเหรอ นี่…” ป้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันต้องถามความเห็นของนายจ้างก่อนค่ะ”
ที่แท้เธอก็เป็นแม่บ้านที่บ้านนี้จ้างมานี่เอง
ชิ สมกับเป็นคนรวยจริง ๆ
ซ่งเว่ยอันไม่อยากสร้างความยุ่งยากให้คนอื่น กำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร ทว่าก็มีคนเดินเอ้อระเหยออกมาจากด้านใน “ป้าเฟิน ใครเหรอครับ? ส่งอาหารมาหรือเปล่า”