“หัวหน้าหน่วยซ่ง ฉันกลับไปเก็บกระเป๋าที่ห้องก่อนนะคะ”
ซ่งเว่ยอันตอบว่า “ได้ ไปเถอะ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ยังต้องทำงาน”
หลิงอู๋โหยวอุ้มเสี่ยวจวี๋ตัวเกะกะขึ้นมาแล้วโยนลงบนโซฟา ก่อนเดินจากไปอย่างเย็นชา “ค่ะ”
พอได้รับข่าว ซ่งเว่ยอันก็นั่งลงบนโซฟา แล้วรายงานสถานการณ์ให้ภรรยาฟัง
“น้องหลิงบอกว่าเที่ยวสนุกดี ไม่ได้ทะเลาะกัน น่าจะยังไม่เลิกกันในเร็ว ๆ นี้”
อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบกลับมา
“ฉันว่าแล้วเชียว ที่เที่ยวต่ออีกวันก็เพราะสนุกกัน ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของน้องหลิง ถ้าโกรธขึ้นมาก็คงกลับทันที เธอนี่กังวลไปเรื่อย”
ซ่งเว่ยอันถอนหายใจ “คุณพูดถูก”
เขาคงยังออกจากความสัมพันธ์ที่ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ไม่ลงรอยกันไม่ได้กระมัง... ถึงอย่างไรตอนนั้นเขาก็ปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่พักใหญ่เหมือนกัน
วันจันทร์ เจ้าสองแตงรู้ข่าวว่าคู่รักไปเที่ยวสวนสนุกต๋าซือหนีที่เมืองซ่างซาน ต่างก็เข้ามาถามว่าเที่ยวสนุกแค่ไหน
สือหยวนแนะนำเครื่องเล่นสนุก ๆ ให้พวกเขาหลายอย่าง ทำเอาทั้งคู่ใจเต้น อยากรอวันหยุดครั้งหน้าแทบไม่ไหว ถึงอย่างไรก็เป็นวันจันทร์ ทุกคนยังไม่หลุดจากความสุขสบายในวันหยุดอย่างเต็มที่
ก่อนวันหยุด หลิงอู๋โหยวยังมีงานเอกสารที่ไม่เร่งด่วนบางส่วนทำไม่เสร็จ พอกลับมาจากวันหยุดจึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา เธอใช้เวลาตลอดช่วงเช้าปิดงานเอกสารจิปาถะจนหมด ช่วงบ่ายยังออกไปทำธุระข้างนอกด้วย บอกว่าเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่แฝงตัวอยู่ในถนนของกินขายวัตถุดิบทำแป้งทอดหมดแล้ว เธอเลยไปเติมของให้เขา