ฉือซีกวานไปกลับใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง แต่เขาก็ค้นพบห่อกระดาษลูกกวาดในถังขยะได้สำเร็จ ยิ่งเป็นการยืนยันสมมติฐานว่าจางอวี่อันกินลูกกวาดก่อนเสียชีวิต ส่วนผลตรวจวิเคราะห์ห่อกระดาษลูกกวาดยังต้องรอกันอีกสักพัก
หลิงอู๋โหยวหยิบลูกกวาดนุ่มกลิ่นเปปเปอร์มินต์ขึ้นมาเม็ดหนึ่งใส่ปาก รสเย็นซ่าทะลุผ่านความหวาน กระตุ้นลิ้นก่อนแล่นตรงไปถึงสมอง ความสดชื่นที่ได้รับทำให้เธออดเริ่มคิดไม่ได้ว่า
อย่างแรก ทำไมต้องเป็นลูกกวาดนุ่ม?
วางยาพิษก็เพื่อก่อเหตุฆาตกรรมแบบไม่เกิดผลในทันที ทำให้หลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุใช้ไม่ได้ เพราะฆาตกรไม่อาจสร้างหลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุได้หากใช้วิธีฆ่าแบบอื่น หรือไม่ก็เพราะเธอไม่กล้าแทงเข้าไปด้วยมีดแล้วดึงออกมาตรง ๆ จึงเลือกวิธีฆ่าที่อ้อมค้อมกว่า
เมื่อพอจะสรุปได้ว่าฆาตกรคือจูเฟยเฟยหรือซุนผิง ทั้งสองคนต่างมีโอกาสรู้จักจางอวี่อัน จากบทสนทนาของพวกเธอก็รู้ได้ว่าจางอวี่อันมักกินลูกกวาดนุ่ม แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเธอจะกินเม็ดที่มีพิษเข้าไปเมื่อไร แต่สักวันเธอก็ต้องกินมันแน่
ความแน่นอนเช่นนี้ เมื่อบวกกับความสุ่มเสี่ยงในระดับหนึ่ง ก็ยิ่งทำให้ฆาตกรรู้สึกปลอดภัยขึ้น
แล้วน้ำแร่มีไว้ทำไม?
ประโยชน์ข้อแรกย่อมเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจของตำรวจ แล้วประโยชน์ข้อสองกับข้อสามล่ะ? หลิงอู๋โหยวคิดว่าอย่างน้อยมันก็น่าจะมีประโยชน์อย่างอื่นอีก ไม่เช่นนั้นการเพิ่มน้ำแร่เข้ามาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตำรวจเพียงอย่างเดียวก็ดูเสี่ยงเกินไปหน่อย