ขณะที่เขาพูดก็ทำท่าจะถอด แต่กลับได้ยินพ่อของเขาด่าลั่นอีกครั้งว่า “นังบ้า ยังไม่พาลูกแกขึ้นไปอีก! อย่ามาเกะกะ... อ๊าก ๆ เจ็บ!”
ซ่งเว่ยอันออกแรงอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นเหมียวชิ่งโหยวเงียบไปแล้วจึงพูดว่า “ช่วยถอดนาฬิกาให้เขาที”
สือหยวนพยักหน้า “ได้”
เหมียวลี่เกินเมาจนยังไม่ทันรู้ตัว สือหยวนก็ถอดนาฬิกาข้อมือออกมาได้อย่างรวดเร็ว
เขาพยายามยืนให้มั่น มองข้อมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง สีหน้าดูมึนงงไร้สติ
“คุณตำรวจครับ นาฬิกาเรือนนี้ดูไม่ธรรมดาก็จริง แต่ก็เป็นแค่ของเลียนแบบเกรดสูง ไม่คู่ควรกับสถานะสูงส่งของคุณหรอกครับ!” เหมียวชิ่งโหยวยิ้มประจบ “ไอ้เด็กนี่ซื้อมาหลอกคนที่ไม่รู้เรื่องเวลาออกไปข้างนอก... แต่ก็เสียเงินไปไม่น้อย ถ้าคุณยึดมันไป พอเขาหายเมาคงเสียใจจนอยากผูกคอตายแน่!”
ซ่งเว่ยอันกับหลิงอู๋โหยวดูไม่ออกว่านาฬิกาเรือนนี้มีอะไรพิเศษ แต่ทั้งคู่รู้ว่าสือหยวนไม่ทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล
หลิงอู๋โหยวหยิบถุงเก็บวัตถุพยานจากกระเป๋าส่งให้เขา สือหยวนเงยหน้ามองเธอ พยักหน้าแล้วรับถุงไป ก่อนใส่นาฬิกาลงไปอย่างใจเย็น พร้อมกล่าวว่า
“คุณเหมียวถูกคนหลอก นาฬิกาเรือนนี้ไม่ใช่ของเลียนแบบ แต่เป็นกู่หลานข่านของแท้ ผลิตในสวิตเซอร์แลนด์ อยู่ในยี่สิบอันดับแรกของวงการนาฬิกาข้อมือ” (ไม่มีแบรนด์นี้ แต่งขึ้นมาเอง)
ข่าวร้าย: ถูกพ่อค้านาฬิกาเลียนแบบหลอกขาย
ข่าวดี: นาฬิกาเป็นของแท้
เหมียวชิ่งโหยวอ้าปากค้างไปชั่วขณะ พูดอะไรไม่ออก