เช้าวันถัดมา
สือหยวนถามเธอว่าอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า หลิงอู๋โหยวตอบว่าป้าเมิ่งเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว ไม่ต้องซื้อมาเผื่อเธอ สือหยวนจึงต้องนั่งกินอาหารเช้าอยู่ในรถคนเดียวอย่างเหงาหงอย
ทั้งสองมาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูงเมืองไห่โจวก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง ผู้กองหลิวพาพวกเขาไปเปลี่ยนชุดพนักงานต้อนรับบนรถไฟในห้องพักพนักงานของสถานี เครื่องแบบนี้ดูดีไม่น้อย ยิ่งพออยู่บนตัวสือหยวนที่มีทั้งใบหน้าและรูปร่างโดดเด่น ก็แทบจะเหมือนเปิดโหมดโกง หากออกไปเดินข้างนอกคงก่อความวุ่นวายได้แน่
แต่จะปลอมตัวทั้งที จะทำตัวเด่นขนาดนั้นได้อย่างไร ผู้กองหลิวกับลูกทีมจึงรีบหารือกัน แล้วตัดสินใจเปลี่ยนสือหยวนออก ให้หลิงอู๋โหยวแสดงเป็นพนักงานต้อนรับเพียงคนเดียว
“น้องหลิง ไม่ต้องตื่นเต้นนะ” เสี่ยวจ้าวจากทีมสามปลอบเธอ “เราวางแผนว่าจะจับกุมหลังจากเขาลงจากรถ ระหว่างอยู่บนรถเธอแค่คอยดูเขาไว้ก็พอ พวกเราหลายคนจะขึ้นรถไปด้วย แล้วรออยู่ในตู้โดยสารอื่น มีอะไรค่อยคุยกันผ่านหูฟัง”
หลิงอู๋โหยวรู้ว่าครั้งนี้ผู้กองหลิวขอกำลังสนับสนุนมาไม่น้อย คนที่อยู่บนตู้โดยสารเป็นคนของทีมสาม พวกเขาจะพยายามจับเฉินฮุยให้ได้ทันทีที่ลงจากรถ หากจังหวะไม่เหมาะ เช่น คนเยอะเกินไปจนจับกุมลำบาก ก็ไม่เป็นไร นอกสถานีซู่เฉิงยังมีเพื่อนร่วมงานอีกกลุ่มรออยู่
ที่จริงเธอไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด “อืม ได้ค่ะ”
“อย่าผลีผลาม อย่าทำให้เขาไหวตัว” ผู้กองหลิวยังกำชับอย่างไม่วางใจ “ทุกอย่างต้องคำนึงถึงความปลอดภัยในชีวิตของประชาชนเป็นอันดับแรก แน่นอนว่าความปลอดภัยของเธอก็สำคัญเหมือนกัน อย่าฝืนตัวเอง เข้าใจไหม?”
หลิงอู๋โหยวพยักหน้าอย่างว่าง่าย “อืม ได้ค่ะ”