กวนจื่อผิงพูดตรง ๆ ว่า “ผมไม่ทำโอที!”
ซ่งเว่ยอันหัวเราะหึ แล้วพูดอย่างเย็นชาไร้ความปรานีว่า “ผมไม่ได้มาขอความเห็นจากพวกคุณ ผมมาแจ้งให้ทราบ”
กวนจื่อผิง: ……
ฉือซีกวาน: ……
“แต่คุณยังไปถามความเห็นน้องหลิงกับสือหยวนเลย ทำไมถึงไม่ปฏิบัติกับพวกเราอย่างเท่าเทียมกันล่ะ” กวนจื่อผิงยิ่งพูดยิ่งรู้สึกน้อยใจ “หรือเพราะพวกเราหนังหนาทนทานกันอยู่แล้วเหรอ”
ซ่งเว่ยอันตอบว่า “น้องหลิงกับสือหยวนเป็นพนักงานฝึกหัด ไม่ใช่พนักงานประจำ พวกคุณสองคนกินเงินเดือนราชการ รับสวัสดิการกันอยู่ หน่วยงานมีเรื่องจำเป็นจะให้เรียกใช้งานไม่ได้หรือไง”
สองแตง: ……
เงียบไปเลยสิทุกคน
ขั้วฟักของทั้งคู่เหี่ยวแฟบลงพร้อมกัน
ก่อนวันหยุดงานค่อนข้างยุ่ง มีเอกสารจิปาถะมากมายที่ต้องจัดการ ไม่ใช่แค่ซ่งเว่ยอันที่ยุ่งจนหัวหมุน แม้แต่พนักงานฝึกหัดตัวเล็ก ๆ อย่างหลิงอู๋โหยวก็มีงานกองโตให้ทำ โชคดีที่เธอยังรับมือไหว เพียงแต่หัวหน้าหน่วยซ่งต้องทำโอทีวันละหลายชั่วโมง สองวันนี้สือหยวนจึงเป็นคนไปส่งเธอ
พรุ่งนี้ก็เริ่มหยุดแล้ว วันจันทร์หน้าเป็นวันปีใหม่ ดังนั้นจึงหยุดสามวัน ตั้งแต่วันเสาร์ถึงวันจันทร์ หลิงอู๋โหยวกับสือหยวนได้เข้าเวรวันอาทิตย์ ซึ่งก็คือวันที่สามสิบเอ็ด พรุ่งนี้จึงได้หยุดหนึ่งวัน
เมื่อกลับถึงตระกูลซ่ง เมิ่งชุนถังกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟาพลางลูบเสี่ยวจวี๋ไปด้วย พอเห็นเธอกลับมาก็ยิ้มทัก “น้องหลิงกลับมาแล้วเหรอ วันนี้กลับเร็วกว่าวันก่อนหน่อยนะ พรุ่งนี้หยุดใช่ไหม”