มองแผ่นหลังอันห่อเหี่ยวของลูกชายคนเล็กที่เดินจากไป เจิ้งเซียงเยว่กัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกผิด ในใจนึกดูถูกความขี้ขลาดของตัวเองไม่หยุด ท้ายที่สุดยังตบมือตัวเองสองสามที พลางด่ามือที่ถือของไม่อยู่
ก็แค่ตุ๊กตายิปซัมลายประหลาด ๆ ที่ดูน่ากลัวไม่ใช่หรือ เธอจำเป็นต้องกลัวขนาดนั้นเลยหรือไง!
นั่นเป็นของขวัญจากอู๋โหยวนะ!
……
สือหยวนกลับถึงห้องนอน หยิบแผ่นรองมาปูบนโต๊ะ ลองกาวอยู่หลายชนิดเพื่อดูว่าชนิดไหนเหมาะกับการติดยิปซัมที่สุด จากนั้นก็เริ่มภารกิจประกอบตุ๊กตายิปซัมอันแสนยาวนาน
เขาใช้เวลาประกอบเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดก็ทำให้ตุ๊กตายิปซัมกลับมาเป็นรูปร่างเดิมได้สำเร็จ
ความจริงแล้ว พอประกอบไปได้ครึ่งทาง สือหยวนก็เงียบไปแล้ว
เขาเข้าใจอย่างยิ่งว่าทำไมเจิ้งเซียงเยว่ถึง “มือลั่น”
ถ้าหลิงอู๋โหยวไม่ได้บอกล่วงหน้าว่านี่คือ “ของตอบแทน” เขาคงคิดว่าเป็นการแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอีกฝ่าย แม้จะมองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าภาพที่เธอวาดน่าจะมาจากคดีดังในต่างประเทศคดีหนึ่ง……
แต่ประเด็นคือ เดิมทีภาพที่เธอวาดก็สมจริงและน่ากลัวอยู่แล้ว พอเอารอยแตกจากการแตกแล้วนำมาต่อเข้าด้วยกันเพิ่มเข้าไปอีก……ก็ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่สิ!!
สือหยวนจ้องเฮลโลคิตตี้ฉบับเย็บปะชุน ฉบับ 18+ ฉบับคดีสับศพอยู่นาน ก่อนจะเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยส่งข้อความหาหลิงอู๋โหยว:
“อู๋โหยว ผมได้รับตุ๊กตายิปซัมแล้ว แต่เพราะความผิดพลาดของผมเอง เผลอทำตุ๊กตายิปซัมของคุณตกแตก ต้องขอโทษจริง ๆ ถึงผมจะซ่อมแซมไปบ้างแล้ว แต่ก็ทำให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้”